კოლექციონერის ვნება

როჯერ ზელაზნი

– მანდ რას აკეთებ, ადამიანო?

– გრძელი ამბავია.

– კარგია, მიყვარს გრძელი ამბები. დაჯექი და ისაუბრე. არა – ჩემზე არა, გვერდით ჩამოჯექი!

– მაპატიე… ეს ყველაფერი ბიძაჩემის ბრალია, ზღაპრულად მდიდარი…

– მოიცადე, ჯერ ეგ მითხარი, რას ნიშნავს „მდიდარი”?

– შეძლებული…

– რას ნიშნავს „შეძლებული”?

– ჰმ, ბევრი ფული ჰქონდა…

– რა არის „ფული?”

– ამბის მოსმენა გინდა, თუ – არა?

– მინდა, მაგრამ ისიც მინდა, რომ გავიგო…

– ბოდიშს გიხდი, ქვაო, მაგრამ ყველაფერი მეც არ მესმის.

– ლოდი დამიძახე.

– კარგი, ლოდო, იმას გეუბნებოდი, რომ ბიძაჩემს, რომელსაც ყველგან სიტყვა ეთქმის, კოსმოსურ აკადემიაში უნდა გავეგზავნე, მაგრამ – არ გამაგზავნა. მიიჩნია, რომ ჰუმანიტარული განათლება უფრო შემეფერებოდა. ასე მოვხვდი შინაბერების იმ უნივერსიტეტში, არამიწიერი ცივილიზაციების შემსწავლელ ფაკულტეტზე… ლოდო, ხომ მომყვები?

Continue reading “კოლექციონერის ვნება”