ძაღლი, ნიანგი, ლევ ტოლსტოი და მათი მეგობრები

აქა ამბავი თეთრი ბიგლის და მწვანე ნიანგის დაძმობილებისა.

Snoopy & Belleიცით თუ არა, ვინ არის სნუფი? ბიგლის ჯიშის ძაღლია. ამერიკელი კარტუნისტის, ჩარლზ შულცის (Charles M. Schulz) პოპულარული კომიქსის Peanuts-ის გმირი. მართალია, 1950 წელს დაიბადა და პატარა აღარ ეთქმის, მაგრამ მაინც ლეკვია. და როგორც ყველა ლეკვს შეეფერება – ძალიან ანცი და მხიარული. 2010-ში 60 წლის იუბილეც დიდი ზარ-ზეიმით აღნიშნა. დღესასწაულის ანიმატორობა იაპონელმა დიზაინერმა, ჰაიატო კოჰამამ (Hayato Kohama) ითავა, რომელმაც 15 სხვადასხვა კომპანიას სთხოვა კარგი რამე-რუმეების შექმნა სნუფისა და მისი მეგობრების თემაზე. მათ შორის იყო Lacoste-იც.

Peanuts 60 Hayato Kohama

Peanuts x Lacoste 60 Snoopy

Continue reading

Advertisements

ქალაქელი იყავ განა…

Michael Bridgesვინ არის ნამდვილი ქალაქელი? ეს კითხვა, თურმე, მარტო ქართველებს არ გვაწუხებს. NYC Viceroy Hotel-ის მარკეტინგის მენეჯერი და შეთავსებით ქალაქში ცნობილი “სტილიაგა” და “ჭინჭის კაცი” მაიქლ ბრიჯესი გვირჩევს, პასუხისთვის ადამიანის გარდერობში შევიჭვრიტოთ.

თუკი ნამდვილი ნიუ იორქელი ხარ, – ამბობს ბრიჯესი, – მაშინ გარდერობში აუცილებლად გექნება:

Continue reading

ოდა პოლოს

ყველაფერი გენიალური – მარტივია.
ჭკვიანი კაცი.

არ ვიცი, რას ჩავიცვამდი ზაფხულში, გასული საუკუნის 20-იან წლებში რენე ლაკოსტს პოლო რომ არ გამოეგონებინა. ალბათ – ვერაფერს. Smile პოლო არის ერთ-ერთი ყველაზე უნივერსალური სამოსი, რაც არსებობს, რომელიც უხდება ყველას და ყველაფერს. ამაზე დემოკრატიული ტანსაცმელი ერთი-ორი და მორჩა. გინდა ამოჩაჩული ჩაიცვი, გინდა – ჩატანებული. გინდა დაჭმუჭნული, დაგინდ – გაწკეპილი. გინდა ჯინსზე, გინდა ველვეტზე, გინდა – სხვა შარვალზე. გინდა ბრიჯზე. გინდა – შორტზე. გინდა პიჯაკი მოიცვი ზედ, გინდა – კარდიგანი, გინდა – სვიტერი. მარტივი სამოსია და ამავე დროს რა ფანტაზიის გაქანებას გაძლევს. იმხელა გაქანებას, რომ პოლო ხელოვნების ნიმუშადაც იქცა. სხვა კომპანიებმაც გამოიდეს თავი, მაგრამ მეტადრე მაინც “ლაკოსტის” ხელში.

კრისტოფ ლემერმა ახლახანს ბოლო ჩვენება გამართა Hermes-ის ლეიბლის ქვეშ. არ ვიცი, რა მიიტანა ლემერმა “ერმეში”, ნამდვილად არ დავინტერესებულვარ და არც ამის მიზეზი მქონია, მაგრამ “ლაკოსტმა” მის ხელში ცვლილებები ნამდვილად განიცადა. სხვაგვარად არც შეიძლებოდა, ბოლო-ბოლო მთელი 10 წელი იყო “ლაკოსტის” კრეატიული დირექტორი. ამ წლების განმავლობაში ფრანგული ბრენდი და მისი პოლო, ალბათ, გახდა კიდევ უფრო ფერადი და Lacoste 5th Avenueმრავალფეროვანი, ვიდრე იყო მანამდე და ნამდვილად უფრო ძვირი. Smile პირველი, შეიძლება, იმდენად შესამჩნევი არც იყოს, ამიტომ დავწერე “ალბათ” – რაც “ლაკოსტის” მომხმარებელი ვარ, პოლოთა უფეროვნობას ის არასდროს უჩიოდა, მეორე კი სრულიად აშკარაა და იოლად დაეტყო ჯიბეს. Smile წერდნენ, რომ ლემერმა “ლაკოსტი” სპორტულიდან ყოველდღიური ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად აქცია და ხელი შეუწყო მის გაახალგაზრდავებას, თუმცა, ნიანგიანი პოლო ყოველთვის იყო ფრეფი-სტილის ორგანული ნაწილი და გაყიდვების დინამიკით თუ ვიმსჯელებთ, ეს პოზიციები იშვიათად თუ დაუთმია. არამხოლოდ პოლო, ცხადია, მაგრამ “ლაკოსტისთვის” პოლო ყოველთვის რჩებოდა ბრენდის ერთგვარ სავაჭრო ნიშნად. ამბობ პოლოს, გულისხმობ “ლაკოსტს”. და – პირიქით. მომიტევოს რალფ ლორენმა.

Continue reading

კაცი, რომელსაც მზე და ბრილიანტები ძლიერ უყვარდა

Frederic Boucheron1893 წელს ვანდომის მოედნის 26 ნომერში გაიხსნა მაღაზია, რომელიც დღესაც ამ შენობაშია განლაგებული – ბუშერონის საიუვილერო სალონი. შენობა მოედნის მზიან მხარეს იყო, სწორედ ამიტომ შეაჩერა მასზე არჩევანი ფრედერიკ ბუშერონმა, კაცმა, რომელსაც უყვარდა მზე და ბრილიანტები. პლას ვანდომზე მაღაზიას რომ არჩევდა, ფრედერიკ ბუშერონი (Frédéric Boucheron) უკვე სახელგანთქმული იუველირი იყო, “ბუშერონის საიუველირო სახლი” კი 35 წელს ითვლიდა. საფრანგეთის, ესპანეთის და რუსეთის დედოფლები, უფლისწულები, ჰერცოგები, იმდროინდელი პარიზული და ევროპული ბომონდი მისი ტალანტის დამფასებლებსა და კლიენტებს შორის იყვნენ. ბუშერონის სამკაული ამშვენებდა ფრედერიკ ბუშერონის მეგობარსა და მუზას, სარა ბერნარს.

თავის ნამუშევრებში ცდილობდა აღმოსავლური და ევროპული ტრადიციების შერწყმას. კარგად იცნობდა იაპონელ, ჩინელ, სპარს, ეგვიპტელ ოსტატთა ნამუშევრებს. ალმასის გარდა იყენებდა სპილოს ძვალს, მთის ბროლს, ხეს. როგორც თავად ამბობდა ხოლმე – ღმერთის მიერ შექმნილი სილამაზის სამკაულში გამეორებას ცდილობდა, ამიტომაც სჭარბობს მის ნამუშევართა შორის ყვავილები, ხილი, ცხოველები, ფრინველები, ზღვის სამყარო.

Boucheron Jewelry CollectionBoucheron-Jewelry-Collection

Continue reading

როდესაც ქალი ჩამოჰგავს ნიანგს…

მე ის მიყვარს Smile

Maladrino1კატრინ მალანდრინო (Catherine Malandrino) ფრანგი დიზაინერია, ძალიან ნიჭიერი, ლამაზი და წარმატებული. ის მხოლოდ ქალებისთვის ქმნის, ამიტომ, უცნაურია ახლა მასზე რომ ვწერ, მაგრამ, ჯერ ერთი, კარგა ხანი ველოდე ქალების მოდაზე მოპოსტავე ბლოგერებს და ვითომც აქ არაფერიაო, მალანდრინოზე კრინტს არ ძრავენ, მეორეც, კატრინ მალანდრინომ შექმნა საზაფხულო კოლექცია “ლაკოსტისთვის”, “ლაკოსტი” და ჩემი ბლოგი კი განუყრელი მეგობრები არიან.

კოლექცია (რაც ჯერ-კიდევ დარჩა გასაყიდად Winking smile) შეგიძლიათ, იხილოთ:

Continue reading

სათვალიანი პოსტი

ერთი სათვალიანი პოსტი უკვე დავწერე ადრე (ჩამიპაჭუნე თვალი, ილარიონ). ეს პოსტიც სათვალიანი იქნება და ბლოგის სათვალიან მკითხველებს უფრო დააინტერესებს ან იმ მკითხველებს, რომლებსაც სურთ, გახდნენ სათვალიანები. 😉

მეორე სათვალიანი პოსტიც პირველის მსგავსად უნდა დამეწყო –  ახლაც, როგორც მაშინ, ინტერნეტ-მაღაზიაში ვიყიდე “ლაკოსტის” სათვალის ჩარჩო, ახლაც, როგორც მაშინ, ჩამოვატანინე USA2GEO-ს, ახლაც, როგორც მაშინ, წავედი “რონიკოში” და… მსგავსებაც ამით დასრულდა. “რონიკოში” შორს დაიჭირეს – ასეთ ჩარჩოში, –3-ზე მაღალნომრიან ლინზას ვერ ჩავსვამთო. არაფერი გამოვაო…

ჩემი ახალი ჩარჩო ე.წ. rimless/drill-mount ანუ უფერსო ტიპისაა. ლინზა უნდა მოიჭრას, ირგვლივ კიდეები გაპრიალდეს (რომ ყოველი მხრიდან გამჭვირვალე გახდეს), გაიხვრიტოს და საგანგებო პლასტმასის კავებით (საჭერებით) სათვალის “ყურები” და ცხვირის ძგიდე ზედ დამაგრდეს –  შეიძლება ითქვას, რომ ასეთი ტიპის ჩარჩო კი არ იჭერს ლინზებს, არამედ ლინზები იჭერს ჩარჩოს… რა თქმა უნდა, ეს ყველა გაწაფულ ხელს, ცოდნასა და შესაფერის დანადგარებს მოითხოვს. იოლი არაა, მაგრამ არც შეუძლებელია.

Continue reading

ჩამიპაჭუნე თვალი, ილარიონ

ჩამიპაჭუნე აბა თვალი, თუ შეგიძლია.
ნოდარ დუმბაძე. “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი”

ბევრი-ბევრი წლის წინ ავტობუსში ვიდექი უკანა ფანჯარასთან, ხელში სასკოლო ჩანთა მეჭირა, ერთ ჯიბეში “პრაეზდნოი” მედო, მეორეში – საკორჟიკე 40 კაპიკი და სუფთა სინდისით, წრფელი გულითა და მახვილი მზერით გავცქეროდი მანქანებს ქუჩაში… უცებ მივხვდი, რომ ნომრებს ვერ ვხედავ… აი, იმწამს მშვენივრად ვარჩევდი და ამწამს უკვე ვეღარ ვარჩევ, ორიანია… ხუთიანია… სამიანია, თუ რა ჯანდაბაა… ასე დამეცა, მეცნიერულის ენით რომ ვთქვათ, მიოპია და მდაბიურ ენაზე რომ ვთქვათ – ახლომხედველობა (მოგვიანებით ექიმი დაჟინებით მიმტკიცებდა – ეგრე არა ხდება, ალბათ ნელ-ნელა გაგიუარესდა და ვერ შენიშნეო, მაგრამ მე ხომ ვიცი, რომ ზუსტად ისე, ერთბაშად მოხდა, როგორც ახლა მოვყევი).

ბებიაჩემმა თქვა, რატომ არ დამეფსა თვალები, სადილობის დროს რომ კითხულობ აი, სულ მაგის ბრალიაო (მაგის ბრალი ის იქნებოდა, კუჭი რომ ამშლოდა, თვალი რა შუაშია?), არადა, შესაცხადებელი რა ჰქონდა – რაც თავი მახოვს, სწორედ მის სახლში, მის საწერ მაგიდაზე ვათვალიერებდი ატელიეში გადაღებულ ერთ ძველ ფოტოს. ფოტოზე კოხტად, ევროპულ მოდაზე გამოწყობილი წყვილი იყო – ჩემი დიდი ბებია და ბაბუა – მამაკაცი კოსტიუმში, ბაფთითა და პენსნეთი.

Continue reading