მგელი და დარაჯი

არავინ ქცეულა მონსტრად, ვინც იქამდე მსხვერპლად არ ქცეულა.
“1793”. ნიკლას ნატ ოუ დოგი

წლის საუკეთესო ავტორი.

წლის საუკეთესო წიგნი.

წლის საუკეთესო კრიმინალური რომანი.

ნიკლას ნატ ოუ დოგს (Niklas Carl Bosson Natt och Dag) დებიუტი დაუგვიანდა, თუმცა, გოგენმაც 40 წლისამ დაიწყო ხატვა და როგორ დაამთავრა, კი ვიცით. 🙂 რას აკეთებდა აქამდე, რატომ დუმდა (ნიკლასზე ვამბობ არა – გოგენზე)… შეიძლება იმათებურ ხაშლამას მარილი არ აკლდა და არც არაფერი ჰქონდა სათქმელი. შვედურ ვიკიპედიაშიც კი სულ ერთი აბზაცია მასზე. როგორც ჩემი დანგრეული შვედურით გუგლ თრანსლეითით გავიგე, სხვადასხვა ძველ და ეკოზიტკურ ინსტრუმენტებზე უკრავს და ორი წელი Slitz-ის რედაქტორი იყო (შვედური “მაქსიმია” – ლამაზი ქალებით, ჭორებითა და სელებრითებით). ერთ დღეს ყველა საქმე მიატოვა და წიგნის წერას ჩაუჯდა.

Niklas Natt och Dag

ისეთ მარტოობაში იზრდება, როდესაც სიტყვა “მარტოობაც” კი აზრს კარგავს.
“1793”. ნიკლას ნატ ოუ დოგი

Continue reading

Advertisements

ცხვირი

კვირადღის პოსტი

სნუფი აშშ კოსმოსისა და აერონავტიკის ეროვნული ასოციაციის (იგივე – NASA-ს) მთვარის პროგრამა “აპოლო”-ს თილისმაა. ამიტომ, ამერიკელ ასტრონავტებს ასეთი ტრადიცია აქვთ

Tom Stafford & Snoopy. Apollo10

ფოტოზე თომას სთაფორდია, ხომალდ “აპოლო-10”-ის კაპიტანი.

“10” ფინალური მოსამზადებელი გაფრენა იყო მთვარის მიმართულებით. ხომალდმა 1969 წლის 10 მაისს აიღო სტარტი, ჩვენ თანამგზავრს წრე დაარტყა და დედამიწაზე დაბრუნდა. მე-11 აპოლონის ეკიპაჟმა კი იმავე წლის ივლისში უკვე მთვარეზე დაშვება განახორციელა.

Creative Commons License © Lord Vader. Stylish Blog. საავტორო უფლებები დაცულია. ნამუშევრის კოპირება, ციტირება და გამოქვეყნება დაშვებულია მხოლოდ ავტორისა და წყაროს (პოსტზე ლინკის) მითითებითა და ნებართვით. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License.

___

ძილქუში

აბიგელმა ის იყო მოასწრო და გაიფიქრა, რომ მის გვერდით ურჩხულია… შემდეგ შავმა ხვრელმა შთანთქა და სხეულის ყოველი წერტილი დავიწყებამ მოიცვა.
ფრანკ ტილიე. “ზმანება”

Frank Thilliezქინგს ადარებდნენ. მწერლებს არ უყვართ ასეთი შედარებები, თუმცა, ვინც შეადარა – ქათინაურად. და რეკლამად კარგი სტარტისთვის – “ფრანგი ქინგი” ჟღერს. ხმაურობს…  თუმცა, ეს ყველაფერი ადრე იყო. დღეს ფრანკ ტილიე (Franck Thilliez) უკვე ბრენდია. არვისთან შედარება ჭირდება – მისი სახელი წიგნის გარეკანზე საკმარისი მიზეზია, იყიდო/ჩამოქაჩო და წაიკითხო.

ზმანება” (Rêver) მისი ახალი რომანია, და ბოლო, რომელიც წავიკითხე, თუმცა ტილიესთან ნაცნობობის გასაბმელადაც გამოდგება. ერთ-ერთი საუკეთესოა, რაც დაუწერია და ძალიან “ქინგური”. “ზმანებაში” ბევრი ფარული თუ ღია ციტირებაა და გადაძახილი ქინგთან და სხვა მწერლებთან და – არამხოლოდ. მოპასანი. გოია. გრანჟე. უეს ქრეივენი. ფაბულაც, თითქოს, ნაცნობია – მწერალი, რომელიც საკუთარ დემონებს ხვდება. პოლიციის ფსიქოლოგი, ვინც თავადაც იტანჯება ფსიქიკური აშლილობით. მანიაკი, ვინც ბავშვებს იტაცებს. საიქიოდან გამოგზავნილი კრიპტოგრამა. კოშმარული სიზმრები, რეალობად რომ იქცევა… მაგრამ ტილიე ისე წერს ამ, თითქოს უკვე ნანახ და წაკითხულ მოყირჭებულ ამბებს, არ გბეზრდება და ძნელია მოწყდე. ისე, როგორც ქინგმაც იცის.

Continue reading

რექვიემი მონაზონისთვის

წარსული არასდროს კვდება. წარსული არასდროსაა წასული.
უილიამ ფოლქნერი. “რექვიემი მონაზონისთვის”

Requiem for a Nun-Coverპიესებს დიდად ვერ შევეწყე. არა ვწყალობ. რომ იტყვიან, მძიმედ მიდის. ჭრიალით. მაგრამ “რექვიემი მონაზონისთვის” (Requiem for a Nun) წაკითხული მაქვს. თან – ორჯერ. ისეთი “ხმაურიანი” საავტორო დუეტი ყავს: ფოლქნერი და კამიუ, ნებისმიერ ლიტერატურის გურმანს შეაცდენს. გვერდს ვერ ავუქცევდი.

“რექვიემი მონაზონისთვის” სასამართლო დეტექტივია. ფაბულა ბევრ სხვა წიგნსა ჰგავს, რაც წაგვიკითხავს თუ გაგვიგონია ან ფილმად გვინახავს – რესპექტაბელური თეთრკანიანი ამერიკელების ოჯახში მომუშავე შავკანიან გადიას (დღეს რომ აფრო-ამერიკელს იტყოდნენ და ფოლქნერისა და კამიუს დროს ფერადკანიანს ან, სულაც – ზანგს) ბავშვის მკვლელობისთვის ასამართლებენ.

Continue reading

…ფილმი მაქვს ნანახი

– ეს წიგნი წაკითხული გაქვს?

– ფილმი მაქვს ნანახი.

რამდენჯერ უთქვამთ. მაგრამ, მაინც წაკითხვა სჯობს. წიგნი, როგორც წესი, უკეთესია ხოლმე ეკრანიზაციაზე (“კანი, რომელშიც ვცხოვრობ”). თანაბარია – ზოგჯერ (“ბეჭდების მბრძანებელი”). უკეთესია – იშვიათად (“ნათლია”). ძალიან იშვიათად.

თუმცა, მარტო წიგნის ნახვა კიარა, ფილმის წაკითხვაც შეიძლება. კინოსცენარიც ლიტერატურის ჟანრია. მე არ ვკითხულობ. პიესებსაც ვერ ვკითხულობ, არათუ კინოსცენარს. ძალიან ბორინგია. მაგრამ ფილმისთვის დიდი ფასი აქვს. თუ კარგი სცენარი არ გაქვს, კარგ ფილმს ვერ გადაიღებ.

რატომ ვიბოდიალე ახლა ამდენი. იმიტომ რომ, არის სცენარისტი, ვისი კინოსცენარიც ხარისხის ნიშანია. ეტალონი. თუ მის გვარს დაინახავ პოსტერზე – იცი, ფილმი უნდა ნახო და არ გაგაწბილებს. ჰანს რუსენფელტი (Hans Rosenfeldt) – ჩაინიშნეთ! “ხიდის” ავტორი (ამ ფილმზე დავწერე ადრე).

Continue reading

ჯანი ცრუთა ქვეყანაში

Rodari with Cipollinoვისაც, ჩემიარიყოს, საბჭოთა ბავშვობა ჰქონდა, ჯანი როდარის (Giovanni Francesco Rodari) სახელი კარგად უნდა ახსოვდეს – იტალიის კომპარტიის წევრი, კომუნისტური გაზეთ l’Unita-ს რეპორტიორი და საბავშვო ჟურნალ Il Pioniere-ს რედაქტორი, მშვიდობის ფონდის, ხალხთა მეგობრობის და ათასი სხვა ჯახნაბის აქტივისტი. მისი წიგნების ტირაჟი საბჭოთა კავშირში მხოლოდ მარქსის კაპიტალსა და ლენინის ანტიდიურინგს ჩამორჩებოდა. განა ცუდი წიგნები აქვს – სულაც არა. თუმცაკი იდეოლოგიით გაჟღენთილი. “ჩიპოლინო” მთალდ იური ოლეშასა და სერგეი მიხალკოვის სანაქებო პროპაგანდისტულ ტრადიციებშია დაწერილი. არ ვიცი, დღეს ჩანს ასე, ბავშვობაში ვხვდებოდი თუ ვერა, მაგრამ “ჩიპოლინო” როდარის წიგნებიდან ყველაზე ნაკლებ მიყვარდა. ყველაზე მეტად კი – “ტელეფონით მოყოლილი ზღაპრები”.

Continue reading

წაიკითხე ტატუ!

როგორი ტატუ არ მინახავს. ზოგი ხელოვნების ნიმუშია – ნახატივით შეგიძლია ათვალიერო. საკოცნელი ტატუც არის. ესენი ყველაზე კარგებია. 🙂 მაგრამ არის წასაკითხი ტატუ, წიგნის გურმანებს რომ მოეწონებათ.

რომელი რა წიგნიდანაა, იოლი მისახვედრია. რაც მე ვიცანი, წიგნს არ მივაწერ – თავად გამოიცნობთ. რომელიც გამიჭირდა – დავწერ.

literary tattoos (7)literary tattoos (6)

Continue reading