How-To: მოდი, ვნახოთ ჯინსი…

არ მეგულება ადამიანი, ვისაც ერთი ჯინსის შარვალი მაინც არ მოეძებნება გარდერობში. ჯინსის არჩევას დიდი ფილოსოფია არ სჭირდება, მაგრამ აქაც არის ნიუანსები, განსაკუთრებით – თუ ონლაინ ყიდულობთ.

მოდი, ვნახოთ.

ზომა-წონა.

გარეცხვის შემდეგ ჯინსის მატერია შედგება ხოლმე, ანუ – ვიწროვდება. ამიტომ თუ შარვალი მარკირებულია, როგორც Shrink-to Fit, ის ზომით დიდი უნდა იყიდოთ, თორემ გარეცხვის შემდეგ შიგ წვალებით ჩაკვეხება მოგიხდებათ.  ზოგადი წესი ასეთია:

27″-36″ ზომა 1 ინჩით ვიწროვდება, 38″-40″ ზომა კი – 2-ით. მაგალითად, ჩემი ზომაა 33×32-ზე, და Shrink-to-Fit ჯინსს ვყიდულობ 34×32 ზომას (სიგრძე გარეცხვის შემდეგ არ აკლდება Winking smile).

თუ ჯინსის შარვალი მარკირებულია, როგორც Preshrunk – ე.ი. მწარმოებლის მიერაა წინდაწინ და სანგებოდ გარეცხილი იმ მიზნით, რომ ზომა-ზომაში წავიდეს და მყიდველის სარეცხ მანქანაში არ მოიკლოს.

ტიპი/ფერი.

Continue reading

ნიანგის არომატი

“მიფრინავდა ორი ნიანგი: ერთი – წითელი, მეორე – მარჯვნივ” – გამოცანა იყო ასეთი. სინამდვილეში ნიანგები იყო 5: წითელი, ლურჯი, მწვანე, შავი და თეთრი. წელს კიდევ მე-6 შეემატათ – ყვითელი.

L. 12.12 Rougeწითელი ნიანგი – ტრადიციული წითელი პარფიუმი, დამახასიათებელი “წითელი” არომატით: ტროპიკული ციტრუსი, წითელი ჩაი. დამატებული აქვს კარდამონი. მამაკაცებს (ყოველ შემთხვევაში საქართველოში) ასეთი არომატი ნაკლებად მოსწონთ – ზედმეტად “ციტრუსოვანია” და ცხარე ( Spicy – ეს როგორ ვთარგმნო არ ვიცი – სანელებელი რომ დავწერო, არასწორი იქნება, ვერც ცხარე უხდებოდეს მაინცადამაინც… პიკანტურს ვიტყოდი, ქალის პარფიუმზე რომ იყოს საუბარი Smile). ეს ფრანგებმაც იციან, ამიტომ, მგონი, ყველა არომატი ერთი ტონით დაბლაა დაწეული, რომ ისე მძაფრად არ დაჯდეს კანზე. Smile მაგრამ ჩვენებურებისთვის მაინც საკმარისად მძაფრია.

დასახელება: Lacoste L. 12.12 Rouge

კატეგორია: Woody–Spicy

ვერდიქტი: ცუდი არაა.

Continue reading

ჯოვანი გალი

Giovanni Galliთბილისში ჭავჭავაძეზე იტალიური კაფეა ერთი, “პომოდორისიმო”. სტეიკჰაუსი ჰქვია, თუმცა მე პიცის საჭმელად მივდივარ ხოლმე და გემრიელი ნამცხვრებიც აქვთ… არა, სტეიკიც კარგი აქვთ, მაგრამ ახლა სხვა ამბავზე უნდა დავწერო – ერთხელ, სანამ შეგვიანებულ მეგობარს ველოდებოდი, “პომოდორისიმოს” გვერდით ტანსაცმლის მაღაზია იყო რაღაც და შევიჭყიტე. Giovanni Galli. იტალიური მეგონა (ჯოვანი გალი, ფეხბურთის მოყვარულებს ეცოდინებათ, “მილანის” მეკარე იყო), მაგრამ პორტუგალიური აღმოჩნდა და არც ფეხბურთელ გალისთან ჰქონია რამე კავშირი. ჰოდა იმას ვამბობდი – შევიხედე ჩემთვის უცნობ მაღაზიაში და პიცაც გადამავიწყდა დროებით და მეგობარიც. Smile

ჯოვანი გალი” ახალგაზრდა პორტუგალიური ბრენდია. პირველი მაღაზია ლისაბონში 1992 წელს გახსნეს. მამაკაცის ტანსაცმელს კერავს. ძირითადად კლასიკური სტილი უყვარს, მაგრამ ახლა უკვე კოლექცია გამრავალფეროვნდა და სპორტული, ყოველდღიური სტილის ტანსაცმელიც ბევრი აქვთ. ჯინსი, ველვეტი, ტყავეული, ქურთუკები, სხვადასხვა სვიტერები. ამფერი იმფერი. ცხადია, ბევრი აქვთ კლასიკური კოსტიუმები და აქსესუარებიც.

Giovanni Galli jacket

Continue reading

რვაფეხა პოსტი

ამდენი ფეხსაცმელი რად გინდა, რვაფეხა ხარ?
ჩემი მეგობარი

რატომ იყო რევოლუციამდელი ბავშვი უბედური? იმიტომ რომ ფეხშიშველა დატანტალებდა. ამიტომ, ეს პოსტი იქნება ფეხსაცმელზე.

ახალს, ალბათ, ვერაფერს აღმოაჩენთ, თუმცა ერთი-ორი ისეთი მწარმოებელიც შეიძლება, ვახსენო, აქამდე რომ არ გაგეგონათ. და აქვე ვიტყვი, იმ კომპანიებს, რომელთა ძირითადი ბიზნესი ტანსაცმლის წარმოებაა და სხვა დანარჩენთან ერთად ფეხსაცმელსაც კერავენ, აქ გვერდს ავუვლი. მხოლოდ იმათზე დავწერ, ვისთვისაც ფეხსაცმელია ძირითადი ბიზნესი და ამით გაითქვა სახელი.

Kenneth Coleპირველი ჩემს სიაში არის Kenneth Cole. ქენეთ ქოლი ამერიკელი დიზაინერია, დღეს მისი მოდის სახლი აწარმოებს ტანსაცმელს, საათებს, ქამრებს, სხვა აქსესუარებს, პარფიუმს… მაგრამ ქოლმა ბიზნესი სწორედ ფეხსაცმლის შეკერვით დაიწყო (ქოლის მიერ ბიზნესის დაწყება ერთი სახალისო ისტორიაა და მასზე ცალკე პოსტიც მაქვს დაწერილი). ეს საქმე მას გენებში აქვს – მამამისიც ფეხსაცმლის მწარმოებელ კომპანიას თავკაცობდა. ქენეთ ქოლის ფეხსაცმელი მაღალი ხარისხითა და სანდოობით გამოირჩევა, მოდელების და ფასების გამა ისეთია, რომ ყველა გემოვნების ადამიანი შეარჩევს სათავისოს. თუმცა, ერთი რამ უნდა გაითვალისწინოთ, ქენეთ ქოლის ფეხსაცმელი ჩვეულებრივზე ვიწროა ხოლმე – მისი ზომა D (რაც საშუალოს, სტანდარტს აღნიშნავს ამერიკული ფეხსაცმელების ზომის შკალაზე), ოდნავ უფრო ვიწროა, ვიდრე ბევრი სხვა მწარმოებლის D.

Clarks. ბრენდი, რომელიც ძალიან მიყვარს. რომარა “ქლარქსი”, არ გვექნებოდა ისეთი არაჩვეულებრივი ფეხსაცმელი, როგორიც “უდაბნოს წაღაა” (Desert boot) და რომელიც ასე უყვარდა ჯორჯ ჰარისონს. “ქლარქსი” ინგლისური კომპანიაა, 1825 წლიდან კერავს ფეხსაცმელს და ამ საქმეში არაერთი კბილი აქვს მოცვლილი. მასზეც მაქვს პოსტი დაწერილი და აქ ბევრს აღარ გავაგრძელებ, შეგახსენებთ მხოლოდ, რომ “ქლარქს”-ის მაღაზია ჩვენთანაც არის, “თბილისი მოლში”.

Aldo კანადური კომპანიაა. რამდენიმე წლის წინ გადავაწყდი შემთხვევით “ამაზონზე” ვქექე, ვქექე და შევძინე ერთი ფეხსაცმელი. სასინჯად. ძალიან კარგი აღმოჩნდა. რბილია. გამძლე. მას შემდეგ “ალდო” ჩემს სიაშია და ყოველთვის ყურადღებით ვაკვირდები, რას გვთავაზობს ახალს. ეს კომპანია კანადურია და მონრეალში მდებარეობს. 1972 წელს დააფუძნა ფრანგმა ბიზნესმენმა ალდო ბენსადუნმა. დღეს მისი ჯგუფი ფრიად პატივდებულია კვებეკში. პროვინციის სახელის მსოფლიოში გატანისა და განსაკუთრებული დამსახურებისთვის ბენსადუნი კვებეკის ეროვნული ორდენის კავალერიც გახდა. მისმა სახელმა კი ჩვენამდეც ჩამოაღწია – “ალდო”-ს მაღაზია “თბილისი მოლშია”.

Continue reading

ღიმილიკები ამაზონისგან

“ამაზონის” დამფუძნებელი ჯეფ ბეზოსი რომ ყველაზე ღიმილიანი კაცია, ამაზე აკი ადრეც ვწერდი, ამიტომ სულაც არ გამკვირვებია, როდესაც ახალ საიტს ღიმილი.ამაზონ.კომი დაარქვა.

smile.amazon.com, ერთი შეხედვით, საყოველთაოდ ცნობილი ინტერნეტ-მაღაზიის იმ ძველი საიტის კლონია, პაწია განსხვავებით – თუკი “ამაზონის” მაღაზიაში საშოფინგოდ ღიმილის კარით შეხვალთ, დახარჯული თანხის 0.5%-ს კომპანია გადაურიცხავს თქვენ მიერვე შერჩეულ რომელსამე საქველმოქმედო ორგანიზაციას. მათი ჩამონათვალი უკიდეგანოა. მონიშნეთ ზედა ფანჯარაში (1) ან მოძებნეთ სასურველი ქვედა საძიებო ველის დახმარებით (2).  amazon-smile

 

Continue reading

How-to: ვყიდულობთ შარვალს

ონლაინ-შოფინგი დღეს, მგონი, სრულიად საქართველომ აითვისა. აქ ბევრი ბენეფიტი გველის – მრავალფერი არჩევანი, დიდი ფასდაკლებები, ბრენდები, რომლებიც თბილისში არ იყიდება… მაგრამ არის დაბრკოლებაც – როგორ ავარჩიოთ ტანსაცმელი მოზომვის გარეშე ისე, რომ ზომებში იაღლიში არ მოგვივიდეს.

ამერიკული ზომების ევროპულში გადაყვანისთვის უამრავი კონვერტორია ონლაინ (აგერ ეს თუნდაც), თავად მაღაზიების საიტზეც არის ყოველთვის, იქვე, შორს წასვლა რომ არ დაგჭირდეთ, მაგრამ შარვლის ყიდვისას, წელის ზომისა და ტოტების სიგრძის გარდა, ამერიკელ ტანსაცმლის მოვაჭრეებს მითითებული აქვთ ხოლმე სილუეტი, თარგი (Fit) – გამხდარი (Slim fit), სწორი (Straight fit), რეგულარული/სტანდარტული (Regular/Classic fit) და თავისუფალი (Relexed fit)… შეიძლება ამას დავუმატოთ განიერი (Loose fit) და გაძვალტყავებული (Skinny fit)… 🙂 სხვა ვარიაციებიც არსებობს, მაგრამ ძირითადი მაინც პირველი ოთხია. განსხვავება მათ შორის მარტივია:

Fit-guide

Continue reading

How-To: სახალისო შალოლოგია

  • ეს პოსტი ჯობდა ალბათ საშობაო სეილების დროს დამეწერა, მაგრამ რაკი ახლა შუასაზენო ფასდაკლებების პერიოდია და სულ მალე საბოლოო (70-80%-იანი) ფასდაკლებებიც დაიწყება ზამთრის ტანსაცემლზე, მაინც არაა დაგვიანებული… (ოღონდ, არ მკითხოთ ახლა, 80%-იანი ფასდაკლება სად დაიწყებაო. 🙂 სად და – ამერიკაში)

Dyed-Wool თქვენი არ ვიცი და შალის ტანსაცმელი ძალიან მიყვარს. თბილია, მოხერხებული. მრავალფერი და მრავალნაირი. ყველაზე გავრცელებული და პოპულარული, ცხადია, ცხვრის ბეწვისგან მოქსოვილი ტანსაცმელია. ის მარკირებულია წარწერით Wool/Lana. ხშირად (თუ შალი სხვა ხელოვნურ მასალასთან არ არის შერეული), Woolmark-ის ნიშანიც ადევს. ამ ლეიბლს ავსტრალიის შალის ინოვაციების კომპანია ფლობს და ანიჭებს მის მიერ ლიცენზირებულ წარმოებებს. თუ შალის სამოსს Woolmark-ის ნიშანი აქვს, ეს ხარისხის გარანტიაა, თუმცა, მსოფლიოში შალის არაერთი პატივცემული მწარმოებელია, რომელიც მიიჩნევს, რომ Woolmark-ის ბეჭედს არ საჭიროებს, რაკი თავადაა საკუთარი თავის “ვულმარქი”. მაგრამ ასეა თუ ისე, ავსტრალია რჩება მაღალი ხარისხის შალის უდიდეს მწარმოებლად მსოფლიოში და ახალ ზელანდიასა და აშშ-ს ერთად აღებულს სჯობნის. ბოლო წლებია ჩინეთიც გადაიქცა ამ ბაზარზე დიდ მოთამაშედ, თუმცა ჩინური შალი, მეტწილად, მოკრძალებული ხარისხისაა.

Virgin wool სულაც არაა ქალიშვილი ცხვრის მატყლი და სულაც არაა აუცილებელი, მისი თეთრეული ეცვას პატარძალს, როგორც ეს ჩვენშია მიღებული. 🙂 სინამდვილეში ეს გადაუმუშავებელი, პირველი ნართისგან დამზადებული შალის ძაფია. საკმაოდ უხეშია, მწარედ “იკბინება” და არცთუ კომფორტული სატარებელია, თუმცა, მეტი სისქე აქვს, გამძლეა, ძნელად იქელება და, რაც მთავარია, თბილია. ზოგჯერ Virgin-ის ნაცვლად გამოიყენება აღნიშნვა New wool.

მარკირება Lambswool ბატკნის ბეწვზე მიუთითებს. ასეთი ტანსაცმელი, ცხადია, ცხვრისაზე უფრო ძვირი ღირს, არის ფაფუკი, ნაკლებად “მსუსხავი” და რბილი.

Continue reading

ჯიბის ხუდონჰესი

გარეთ რომ ხარ, მობილური ჯდება და შეტფსელი კი არსადაა, ეგეთი რამ განგიცდია? მტერს არ ვუსურვებ. ამიტომ, მარტივ და არცთუ ძვირ გზას გირჩევ, როგორ დაიხსნა თავი სტრესისგან და ისაუბრო უშიშრად.

ეს არის UB Power – ავტონომიური ულტრა-კომპაქტური და ულრა-მჩატე დამტენი სმართფონისთვის (თუმცა, გაჭირვებაში ტაბლეტის დასატენადაც გამოდგება).

UB Power

ჩემს სმართფონს საათსა და 50 წუთში ტენის 100%-მდე და თავად დამტენი ამ დროს მიახლოებით 70%-ით იცლება – კიდევ 30% ენერგია რჩება და შეუძლია მიაწოდოს. მარტივად რომ ვთქვა, 2-2.5 დღეს ამუშავებს. ძალიან მჩატეა, თავისუფლად ეტევა ჯიბეში. დატენვის პროცესი სმართფონს მუშაობაში ხელს არ უშლის.

Continue reading

ჭინჭის კაცები

პერწკლიმ, ბლოგერმა, რომელიც ძალიან ჰგავს თავის ბლოგს, ამასწინათ დაწერა, კომპანიები ძალიან დიდ ფულს აკეთებენ ქალების სურვილზე, ბევრი ჭინჭები ჰქონდეთ და კაცების სურვილზე ბევრი გაჯეტები ჰქონდეთო.

man-shoppingქალებს მართლაც ძალიან უყვართ მოდა და მამაკაცებს კი – ტექნიკის სიახლენი, მაგრამ ამავდროულად სრულიად არაგულგრილნი არიან ჭინჭების მიმართაც. მეტიც, მამაკაცის ტანსაცმლის გაყიდვით მაღაზიები დღეს მეტ ფულს შოულობენ, ვიდრე ქალის კოლექციებიდან. გაგიკვირდებათ და ეს ამბავი სულაც არ არის საკვირველი – პრეტაპორტეს პირველი მაღაზიები სწორედ მამაკაცის ტანსაცმელს ყიდდნენ. ქალები ძველებურად – თერძებთან იკერავდნენ, მამაკაცებმა კი (ალბათ ტექნიკური სიახლეებისადმი მათი დაუძლეველი ლტოლვის გამო) დიდი აღტყინებით მიაშურეს მზა ტანსაცმლით მოვაჭრეებს. პრეტაპორტე კოლექციების ორი პიონერი: Brooks Brothers (დაარსებულია 1818 წელს) და J. Press (დაარსებულია 1902 წელს), სწორედ მამაკაცის ტანსაცმლის ბრენდებად დაფუძნდნენ და მხოლოდ მოგვიანებით მიაპყრეს თავიანთი მაღალი ყურადღება ქალებს.

მაგრამ დიდი დეპრესიის დროს მამაკაცები პირველები იყვნენ, ვინც მოდას უგანეს და ტანსაცმელზე ფულის დაზოგვა დაიწყეს. და ყოველთვის, როდესაც ეკონომიკური ზრდა ნელდებოდა, მამაკაცები უფრო იოლად თმობდნენ მოდის ტენდენციების დევნას, ვიდრე – ქალები… ასე გრძელდებოდა მანამ, სანამ აშშ-ში 2008 წლის ეკონომიკურ კრიზისი არ დაიწყო. 2008 წლის მაისის თვეში ტანსაცმლის ინდუსტრიამ (ვისთვის მოულოდნელად და ვისთვის – მოსალოდნელადაც) აღმოაჩინა, რომ თუ ქალებმა 3.5%-ით ნაკლები ფული დახარჯეს, მამაკაცებმა პირიქით – 0.8%-ით მეტი სამოსი მოიშოფინგეს. ზაფხულის თვეებში სხვაობა გაიზარდა: ქალებმა კიდევ 3%-ით ნაკლები ტანსაცმელი და ფეხსაცმელი შეიძინეს, მამაკაცებმა კი – 2.3%-ით მეტი.

Continue reading

უნარ-ჩვევები.კომ

როგორ მოხვდი მანდა? უპასუხე უფროსსა!
ბავშვობიდან აქა ვზივარ!
ბავშვობიდან აქა ვზივარო…
ჰმ! ხუმრობს?
ირაკლი კვირიკაძე, “ქვევრი”

ვხუმრობ. ბავშვობიდან ნამდვილად არა, მაგრამ მე-4 წელი კი იქნება, რაც ონლაინ შოფინის ძირგავარდნილ ქვევრში ჩავძვერი და მას მერე კი ვზივარ იქ. 122+1 ამანათი მაქვს მიღებ-ჩაბარებული. 4 წელიწადი არაა ბევრიო, ეგებ, იფიქროთ. ვისთვის ბევრია, ვისთვის – ცოტა. ადრე ნაყიდ ნივთებს აშშ-ში ჩემს საფოსტო ყუთში ვაგროვებდი და ერთ ამანათად მიგზავნიდნენ ხოლმე. მაშინ 1’500 ლარამდე ღირებულების გზავნილები განბაჟებისგან თავისუფალი იყო, შემდეგ ეს ზღვარი 300 ლარამდე დაწიეს. ცოტაა. მაგრამ ეს იქეთ იყოს. მოკლედ, 4 წელია ონლაინვშოფინგობ და ადრე პოსტიც დავწერე ამ ამბავზე. რამდენიმე რჩევის უფლებაც მივეცი თავს. ახლა კი იმ ონლაინ მაღაზიაზე მოგიყვებით, რომელსაც ჩემი უნარ-ჩვევები. კომ ჰქვია იგივე MyHabit.com. თუმცა, ვინც ეს საიტი იცით (უმრავლესობამ, ალბათ, იცით) ჩემს პოსტში ახალს ვერაფერს გაიგებთ და დროს ნუ დაკარგავთ – სხვა ბლოგზე გადადით.

0

Continue reading

მყრალი პოსტი

ეძღვნება “უან მენ შოუ”-ს უსახელოდ შეწირულ თაობებს.

პოსტს გრძელი და უაზრო შესავალი აქვს, გირჩევთ, გადაახვიოთ და კითხვა პირდაპირ არმანიდან დაიწყოთ.

ამბობენ, იმ შავ და უხსენებელ დროს, საბჭოთა რომ ერქვა, თბილისი იყო ქალაქი, სადაც მთელს სუსურუკუში ყველაზე მოხდენილად ეცვათ. თბილისი იყო ქალაქი, სადაც “ვოგი” და “ელი” თუარა, რომელიმე პოლონური მოდის ჟურნალის უახლესი ნომერი ყველა ოჯახში ინახებოდა. თბილისი იყო ქალაქი, სადაც საუკეთესო თერძები (მაშინ სიტყვა კუტურიე რა იყო არვინ იცოდა და მათ, უბრალოდ, მკერავებსა და “პარტნიხებს” უძახდნენ) ებრძოდნენ კიროვის სახელობისა და ლენინის ორდენოსანი ტრიკოტაჟის ფაბრიკის სიმახინჯეებს. თბილისი იყო ქალაქი, სადაც “კრასნაია მასკვას” ტუალეტის ჩასარეცხადაც არ ხმარობდნენ და ჯექი ქენედი რომ იპკურებდა საღამოს რაღაც სუნამოს, იმის სახელი ნახევარმა თბილისმა იცოდა უკვე დილით. და ზოგს უკვე ტრილიაჟზეც ჰქოდა ამაყად შემოდებული.

Continue reading