რა მოხდა მადრიდში?

ადეკვატის კუთხე.
ეძღვნება ჩემს არაადეკვატ მეგობრებს <3.
და – არამხოლოდ.

ქართველებმა ყველაფერი ყველაზე კარგად ვიცით, ყველაფერი გვახსოვს, არც რამის გაგება და გახსენება გვჭირდება, კითხვა არ გვიყვარს, მოსმენა არ ვიცით.

მაინც დავწერ, შემორჩეს არქივს.

1. ფეხბურთელის მიერ საჯარიმოში წესის დარღვევა ისჯება თერთმეტმეტრიანი დარტყმით. წესის დარღვევად ითვლება – მეტოქისთვის დარტყმა ან დარტყმის მცდელობა, მეტოქეზე შეხტომა, მეტოქეზე დაჯახება, მეტოქისთვის ხელის კვრა. თერთმეტმეტრიანი დარტყმა შეიძლება დაინიშნოს მატჩის პირველ წამზეც და ბოლო წამზეც, მსაჯის მიერ დამატებული დროის ჩათვლით. (შეგიძლიათ აქ და მერე აქ გადახედოთ და დარწმუნდეთ).

1.1 იყო თუ არა დარღვევა ლუკას ვასკესის წინააღმდეგ?

Continue reading

Advertisements

თერთმეტი! ამის *** თერთმეტი!!!

თქმა არ უნდა, ჩემპიონთა ლიგის წლევანდელი ფინალი ბარსელონასა და ბავარიას შორის უნდა შემდგარიყო. ეს იქნებოდა სამართლიანი. ლიგის ფინალის მოგებას კი იუვენტუსი იმსახურებდა. ასე უნდა მომხდარიყო.

რა ვუყოთ მერე, რომ ბავარია ზედიზედ მესამე წელია, ნახევარფინალში ვარდება. ვერც ბარსელონა ითამაშებდა ფინალს, მეოთხედფინალში დაამთავრა ასპარეზობა და იმიტომ. იუვენტუსი კი… იუვეზე რა ვთქვა აბა, გუნდს 8 ფინალიდან 6 აქვს წაგებული, მაგრამ მაინც ესენი იმსახურებდნენ.

რატომ? იმიტომ რომ ქართულ სპორტულ ჟურნალისტიკაში სრული გიაგორგოძიზმია გამეფებული. გიაგორგოძიზმი ისაა… როგორ აგიხსნათ, აი, რაც პარლამენტში – მეჭიაურიზმი.

Continue reading

უნგრელი პანტიანიდან

Ferenc Pushkash ერთმა ქართველმა გაჭრა ფანჯარა ევროპაში, მეორემ კი დახურაო, – ასე ხუმრობდნენ ჩემს ბავშვობაში. მაგრამ იმ მეორე ქართველს საქართველოში დარჩა ერთი პატარა “ფორტოჩკა” დაუგმანავი. ამ შუკუმში თუ გაიხედავდი, იქედან ევროპული სტადიონები ჩანდა. და დიდი ევროპული ფეხბურთი. როდესაც ევროპაში ევროთასების დღე იყო, ჩვენი მამები და პაპები სხდებოდნენ მანქანებში და კოლონებად დაწყობილნი მიჰქროდნენ სოფელ პანტიანისკენ – იქ, არ ვიცი რა ეშმაკებით, მაგრამ ჩვეულებრივი საბჭოთა ტელევიზორი, ჩვეულებრივი საბჭოთა ანტენით სრულიადაც არასაბჭოთა თურქულ არხებს იჭერდა. ეს არხები კი დიდ ევროპულ ფეხბურთს აჩვენებდნენ. ამიტომ იკრიბებოდნენ იქ ფეხბურთის ქართველი გულშემატკივრები, ზოგს ანტენა მიჰქონდა, ზოგს ტელევიზორი, ზოგს ლუდი და ზოგს კიდევ სხვა რამ ფეხბურთსადალუდზემისაყოლებელი და უყურებდნენ დიდ ფეხბურთს.

მეც ვარ პანტიანის იმ საფეხბურთო საღამოების მონაწილე. ძალიან პატარა ვიყავი და ბუნდოვნად მახსოვს… მაგრამ მახსოვს, რომ ძალიან მიყვარდა ის დღეები და გულისფანცქალით ველოდებოდი. ჯერ ერთი, დიდების მარაქაში ვიყავი გარეული, მერე კიდევ იქ რაღაც განსაკუთრებული ატმოსფერო იყო. თავისუფალი. და სხვადასხვა გუნდის გულშემატკივრები ერთად უყურებდნენ ფეხბურთს. ემოციებით დატვირთულნი, მაგრამ – მშვიდობიანნი.

Continue reading

ნიღაბი, როგორც ასეთი

ჰოკეის შაიბა, იგივე პაკი (ფაქი – როგორც ინგლისურენოვან სამყაროში უძახიან), იგივე პალეტი (როგორც თანამედროვე ჰოკეის სამშობლოში – მონრეალში უწოდებენ) ძლიერი ჰოკეისტის მიერ ნატყორცნი საშუალოდ 120 კმ/საათი სიჩქარით მიფრინავს, NHL-ის ოფიციალური რეკორდი კი 175 კმ/სთ-ია. იოლი წარმოსადგენია, რა დაემართება ადამიანს, თუკი შაიბა მოხვდა, ამიტომაა, რომ ჰოკეის მოედნის მოთამაშის ეკიპირების წონა 15 კგ-ს აღემატება, მეკარისა კი 30კგ-ს აღწევს. არცაა გასაკვირი – 30-40 ზუსტი ტყორცნა კარის მიმართულებით ჩვეულებრივი ამბავია ერთ თამაშში. 30 ტყვიასავით წამოსული შაიბა, რომელსაც კიპერი საკუთარი სხეულით უნდა გადაეღობოს.

საკვირველი სხვა რამაა – დიდი ხნის განმავლობაში მეკარეები არათუ ნიღბის, არამედ ჩაფხუტის გარეშეც ასპარეზობდნენ – ნაქსოვი თბილი ქუდები ეხურათ მხოლოდ და ეგ იყო სულ… მამაკაცების ჰოკეიზე ვამბობ, თორემ კაცობრიობის მშვენიერი ნახევრის წარმომადგენელი, ონთარიოს ქუინზ უნივერსითის სტუდენტური გუნდის მეკარე, ლიზ გრეჰემი ჯერკიდევ 1927 წელს გამოდიოდა ყინულზე დამცავი ნიღბით… (ახლა თუ მეტყვით, კაცობრიობის მშვენიერი ნახევრის წარმომადგენელს ჰოკეის კარში რა უნდოდაო, ალბათ, შანონ საბადოში არ გინახავთ – კანადის ნაკრების ამაჟამინდელი კიპერი). მაგრამ მამაკაცები ნიღაბს უკადრისობდნენ – ჰოკეი ვაჟკაცების სპორტია, იარები კი მამაკაცს მხოლოდ აკეთილშობილებსო, ამბობდნენ… იშვიათ ნიღბოსნებს კი, მაგალითად იაპონელ ტეიჯი ჰონმას ან კანადელ ქლინთ ბენედიქთს ალმაცერად უყურებდნენ.

Continue reading

სასწაული ყინულზე

რუსოფობის ჩანაწერები

ეს იყო… იყო… იყო… იყო ძალიან დიდი ხნის წინ. გასულ საუკუნეში.

Miracle on Ice1980 წლის 22 თებერვალს ოლიმპიური ჰოკეის ფინალურ ტურნირში საბჭოთა კავშირის ნაკრები ამერიკის ნაკრებს უნდა შეხვედროდა. ვისაც გაგიმართლათ და საბჭოთა კავშირში არ გიცხოვრიათ, ვერც წარმოიდგენთ და ვერც მე აღგიწერთ, რა ამბავი ტრიალებდა ამ მატჩის გამო საბჭოთა მედიაში. სტალინგრადის ბრძოლისთვის არ ემზადებოდნენ, ალბათ, ისე, როგორც ოლიმპიური ჰოკეისთვის – ამერიკის მიწაზე, გადამწყვეტ მატჩში საბჭოთა კავშირი უნდა შებრძოლებოდა უმთავრეს მტერს – შეერთებულ შტატებს, შებრძოლებოდა და ბეჭებზე დაედო. მოესპო. გაენადგურებინა. სწორედ ამისთვის ემზადებოდნენ საბჭოეთში. ჰოკეის გუნდის წევრებს კრემლში ლენინის ორდენები ელოდებოდა. ყველა გაზეთი და ყველა (ბევრი არ იყო, მაგრამ რამდენიც იყო) ტელეარხი მხოლოდ ამ თამაშზე ლაპარაკობდა. ისე წაიღეს ტვინი, რომ მეც, რომელიც სულ 9 წლის ვიყავი და არც ოლიმპიადა მაინტერესებდა, არც ჰოკეი, მეც კი მივხვდი – რაღაც გრანდიოზული და ძალიან მნიშვნელოვანი ამბავი უნდა მოხდარიყო… და გადავწყვიტე ჩემთვის, რომ ამ ამბავში გამარჯვება ამერიკას უნდა დარჩენოდა. ახლა არ მახსოვს, რატომ გადავწყვიტე ასე. მაგრამ კი გადავწყვიტე მტკიცედ და სხვებსაც ვუმტკიცებდი – ამერიკელები მოიგებენ-მეთქი. იგორ კირილოვსაც ვეუბნებოდი, მაგრამ არ ესმოდა. რომც გაეგონა, მაინც არ დამიჯერებდა…

Continue reading