წითელი წკაპუნები შავ კვადრატში

1915 წელს კაზიმირ მალევიჩმა შავი კვადრატი დახატა და ყველამ თქვა და დღემდე ამას ამბობენ –  განა, მე ვერ დავხატავდიო.

კი, ყველა დახატავდა, მაგრამ საქმეც ეგაა, რომ მალევიჩმა დახატა და არა სხვამ. მალევიჩმა მოიფიქრა, დაეხატა ყველაზე ცნობილი ნახატი მსოფლიოში (შეიძლება, მხოლოდ “მონა ლიზა” ჯობნის ცნობადობით). ტილოს ესთეტიკურ-მხატვრულ მნიშვნელობაზე არ ვამბობ – იდეა იყო მარტივი და გენიალური.

Cgristian Louboutin-Red Soles

ასეა “ლუბუტანებიც”. სტილეტოს ძირის წითლად შეფერვა გენიალური იდეა იყო. შეიძლება, ბევრს მოსვლოდა თავში, მაგრამ კრისტიან ლუბუტანს მოაფიქრდა და მისი კოპირება იგივეა, რაც “შავი კვადრატის” – უკეთეს შემთხვევაში პლაგიატია, უარეს შემთხვევაში – ყალბისმქმნელობა და მოტყუება.

კრისტიან ლუბუტანი ფეხსაცმლის ფილოსოფოსია და ატელიეც ჟან-ჟაკ რუსოს ქუჩაზე აქვს. Smile  სამი ქალი შემხვდა, მისეირნობდნენ და მათგან ერთი ბორბლებიან სავარძელში იჯდაო. მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ეცვაო. ბუნუელის ფილმის სცენას ჰგავდაო, – იგონებს ლუბუტანი, – მაშინ მივხვდი, რომ ფეხსაცმელი მეტია, ვინემ მხოლოდ ჩაიცვა და გაიაროო. ქალს, რომელიც პარალიზებულია და ეტლში ზის, სურს ფეხზე სტილეტოები ეცვასო.

Continue reading

Advertisements

პარიზი: ლუვრიდან-ვერსალამდე (ნაწილი 2)

მოგზაურის რვეული: ქალაქი, რომელიც უნდა ნახო, სანამ ცოცხალი ხარ

პარიზი ყოველთვის საუკეთესო იდეაა.
ოდრი ჰეფბერნი. ბილი უაილდერის “საბრინა”

პარიზის ღირშესანიშნაობების ჩამოთვლას რა პოსტი დაიჭერს?

სულ რომ არვინ გიხსენოს, ეიფელის კოშკს, ტრიუმფალურ თაღს, ლუვრს… ისედაც ნახავ. და კიდევ ბევრ სხვას (სადამდეც დრო გაგწვდება).

მაგრამ, ეგებ, მეც გირჩიო რამე.

მუზეუმები

ლუვრი, მონა ლიზა… “ამ ქალბატონს საუკუნეების მანძილზე იმდენი აღუფრთოვანებია, რომ ახლა თავად წყვეტს, ვინ აღაფრთოვანოს და ვინ – არაო” – რანევსკაიას უთქვამს კულტურის სამინისტროს ერთ-ერთი ჩინოვნიკისთვის.

მაგრამ “ლუვრში არ არიან იმპრესიონისტები. ამიტომ თუ უდიდესი ფრანგი მხატვრების ხილვა გსურს – უნდა ეწვიო ორსეს, ორანჟერის და მარმოტანს (ეს ბოლო კლოდ მონეს პერსონალური მუზეუმია, თუმცა მონე ორსეში და ორანჟერიშიც არის).

დაკიდევ – როდენის მუზეუმი. სკულპტურის მოყვარულთათვის ეს მუზეუმი მასთსია.

Paris-2018-07 Centre Pompidou (1)

ავანგარდისტები და თანამედროვე ხელოვნება – პომპიდუს ცენტრშია წარმოდგენილი. ექსპრესიონისტური და სიურეალისტური სკულპტურის მოყვარულებმა კი ალბერტო ჯაკომეტის პარიზულ მუზეუმს უნდა მიაკითხონ, რომელიც ახლახანს, ივნისის თვეში გაიხსნა (არ მინახავს, მაგრამ ამბობენ მდიდარი ექსპიზიცია არისო, თუმცა, ჯაკომეტის სკულპტურები ორსეშიც არის). Continue reading

მეორედ მოსვლა

არ იფიქროთ, რომ თეოლოგიაში შევიჭერი – სხვა მეორედ მოსვლაზეა, თუმცა ჩემთვის, შეიძლება ითქვას, თეოლოგიური პოსტია: Smile “ლაკოსტზეა” პოსტი. ბრენდის საქართველოში მობრუნებაზე.

პირველი მცდელობა წარმატებული ვერ გამოდგა. არ მახსოვს რამდენი ხანი – 1 თუ 2 წელი გაძლო და დახურეს.

“ლაკოსტი” “გალერია თბილისში” მეორე მცდელობაა. ამჯერად სხვა პარტნიორი ყავს – “დრესაპი”… ბრენდის წინა პარტნიორზე ცუდს ვერაფერს ვიტყვი (მითუფრო, რომ მაგისტრატურაში ვსწავლობდით ერთად Smile) – არც ფასები ჰქონდათ იმაზე მაღალი, რაც სხვაგან, არც ბუტიკის მდებარეობა დაიწუნებოდა (ჭავჭავაძის პროსპექტი), არც თავად ბუტიკის გაფორმება და ზომა, შემოტანილი კოლექციების არჩევანიც კარგი იყო – მრავალფეროვანი, აქსესუარები და პარფიუმიც კი იყიდებოდა… მაგრამ ვერ “ამოიქოქა”.

Continue reading

How-To: მეხუთე ჯიბე და ოთხი ნახვრეტი

რისთვის არის ჯინსის მეხუთე ჯიბე? ყოველთვის მაინტერესებდა.

ხურდისთვის ვიყენებდი ხოლმე. სხვა ბევრი ვერაფერი ეტევა. დღეს ხურდა კიარა ქაღალდის ნაღდი ფულიც ცოტა დამაქვს თან და მე-5-ე ჯიბეც უსაქმოდაა. უბრალოდ – სილამაზისთვის.

Levis-Watch-Pocket
Continue reading

Levi’s® x Snoopy

კვირადღის პოსტი

ამერიკის ორი ლეგენდა წარმოგიდგენთ გაზაფხული/ზაფხულის კოლექციას.

levis-peanuts-ss18-01

Continue reading

სამყარო ნათელ მხარეს

ricardo-zamoraომების ისტორია გმირებსა და ანტიგმირებზე დგას. ასეა ფეხბურთის ისტორიაც. და როგორც ომში, ასე ფეხბურთში ხშირად ხდება – ვინც ერთისთვის გმირია და საამაყო, მეორისთვის – მტერია და უხსენებელი. უზბეკეთში, ეგერ, ყოველმეორე ქუჩას თემურ ლენგის სახელი ჰქვია, ჩვენთვის კი მასზე დიდი მაოხრებელი ცოტა თუ ყოფილა (თუმცა, ამის დაწერა დღეს ცოტა სარისკოა, აუცილებლად გამოჩნდება ვიღაც “პატრიოტი” და გეტყვის – ჰოდა, რუსებს რას ერჩი, მოდი ჯერ უზბეკებთან “გავაიასნოთ” სიტუაციაო…). ისევ ფეხბურთს დავუბრუნდეთ – ესპანური ფეხბურთის ყველა დროის საუკეთესო მეკარედ აღიარებული, დიდად პატივდებული და კერპად ქცეული, სიცოცხლეშივე “ღვთაებრივად” (el Divino) შერაცხული რიკარდო სამორა (Ricardo Zamora Martínez) მადრიდში კერპია, მაგრამ ბარსელონაში დედები და მამები ჭირვეულ ბავშვებს ეტყვიან ასე – ჭამე ფაფა, თორემ გაიზრდები და სამორა გახდებიო.

Continue reading

დავითი და ჯენიფერი

David Komaვინც დემნა გვასალია ორიენტაციის გამო დაიწუნა, სხვა გმირი მსურს შევთავაზო – დავით კომახიძე, ნატურალი, კაი პურის მჭამელი (ქართული სუფრა მენატრება ყველაზე მეტადო, ამბობს) მაგრამ – ცუდი კულინარი: კვერცხის შეწვაც არ იცის და უგემურ ყავას ხარშავს, უფლის სწამს, მოსწონს მონიკა ბელუჩი და სოფია ლორენი, სანკტ-პეტერბურგელი ქალი ყავს ცოლად და ტიერი მიუგლერის მოდის სახლის არტ-დირექტორია.

დავიდ კომა (David Koma) თბილისში დაიბადა. 8 წლის იყო, ოჯახი რომ რუსეთში გადაბარგდა საცხოვრებლად. იქ დაამთავრა კუსტოდიევის სამხატვრო სასწავლებელი და სანკტ-პეტარბურგის შტიგლიცის სახელობის სამხატვრო-საწარმოო აკადემია. პირველ ჩვენებებსაც პეტერბურგში მართავდა, ბოლოს, ლონდონს მიაშურა და, როგორც ამბობს, ბავშვობის ოცნებაც აიხდინა – Central Saint Martins College of Art&Design-ის მაგისტრატურაში განაგრძო სწავლა. პირველივე ნამუშევრებმა (ჩვენ რომ სადიპლომოს ვეძახით) წარმატება მოუტანა – ორი ჯილდო Harrods Design Award და  Vauxhall Fashion Scout Merit Award და კონტრაქტი ქსელ Harrods-თან.

დავიდ კომამ ბრიტანეთის მოდის საბჭოს ახალგაზრდა დიზაინერთათვის განკუთვნილი ფულადი პრემიაც მოიპოვა და ბრენდი David Koma დააფუძნა.

Continue reading