ბრიუგეში

მოგზაურის რვეული:
ქალაქი, რომელიც უნდა ნახო, სანამ ცოცხალი ხარ

ჰარი: რაო? მის გემოვნებაში არ ჯდებაო?? ეს ზღაპრული ქალაქია! როგორ შეიძლება, ზღაპრული ქალაქი ვინმეს გემოვნებაში არ ჯდებოდეს? როგორ შეიძლება, ეს არხები და ხიდები და ქუჩები ქვაფენილით და ეს ეკლესიები… ეს ზღაპრული სილამაზე ვინმეს დედამოტყმულ გემოვნებაში არ ჯდებოდეს??
ქენი: მე ვფიქრობ… იმის თქმა მინდოდა…
ჰარი: გედები დაცურავენ?
ქენი: კი… გედები აქ არიან… დაცურავენ…
ჰარი: როგორ შეიძლება, გედები ვინმეს გემოვნებაში არ ჯდებოდეს? სულ გამოყლევდით??
მართინ მაქდონაჰი. “ბრიუგეში”.

პირველად რომ თქვეს, საქართველოს მოქალაქეებს მალე ვიზები უნდა გაგვიუქმონო, ეს “მალე” არ მჯეროდა, მაგრამ კი ჩავუთქვი – ამ უვიზოს იმ ევროპულ ქალაქში აღვნიშნავ, ჯერ რომ არ ვყოფილვარ-მეთქი. არჩევანი ბრიუგეზე გადავწყვიტე.

Belfort (4)

მადლობა მართინ მაქდონაჰს – მისი ფილმი რომარა, ბრიუგეში წასვლა, ეგებ, აზრადაც არ მომსვლოდა. ახლა რომ ვთქვა, მსგავსი სილამაზის ქალაქში არასდროს ვყოფილვარ-თქო, ეს ფრაზა არაფერს გეტყვით – უნდა ჩამოვთვალო, სად ვყოფილვარ და რას ვადარებ და სად არ ვყოფილვარ და რას ვერ ვადარებ… მაგრამ მსგავსი სილამაზის ქალაქში მართლა არასდროს ვყოფილვარ.

Continue reading

Advertisements

How-to: ვლაგდებით სამოგზაუროდ

მოგზაურის რვეული:
ჩანთა, რომელიც უნდა ჩაალაგო, ქანცი რომ არ გაგწყდეს

გრილი ღამე (თბილისიდან რეისები ხომ, ჩვეულებრივ, გამთენიისასაა), თბილისის აეროპორტი (ან, თუნდაც – ქუთაისისა იყოს), მშვენიერი, სამოგზაურო განწყობა და თქვენი მეუღლე/პარტნიორი/მეგობარი/თანამგზავრი (საჭირო – დატოვეთ), რომელიც ორი უზარმაზარი (ან – სამი საშუალო, ან ერთი პატარა და ორი უზარმაზარი, ზურგსუკან რომ მალავს) ზომის ჩემოდნით მობრძანდება. Sad smile

ნაცნობი ამბავია?

ახლა ვნახოთ, როგორ ჩავბარგდეთ ისე, რომ ყველაფერი აუცილებელი თან გვქონდეს და ერთ სულზე ერთი საშუალო ზომის (თვითმფრინავის სალონში რომ აგვატანინებენ – ისეთი) ჩანთა გვეყოს.

წესი პირველი (დაუჯერებელი): ჩანთა მეტად (ან, როგორც მინიმუმ, არანაკლებ) ბევრს იტევს, ვიდრე – ჩემოდანი, თუ სწორად ჩაალაგებ.

(აქ ვგულისხმობ: ზურგჩანთას, ან მესინჯერს ან ყველა სხვა ტიპის ჩანთას, რომელსაც ზურგზე მოიგდებ, მხარზე გადაიკიდებ ან გააგორებ, მთავარია – იყოს მჩატე, ელასტიური, კარგად შეკერილი, სასურველია – ვერტიკალური (თუ გორგოლაჭები აქვს – ბრუნვადიც) და არა-ჰორიზონტალური).

წესი მეორე: ყველაფერი, რაც საშუალოსტატისტიკურ, არაპარანოიდალურ, არაპიემესიან ადამიანს სჭირდება 7-10-დღიანი მოგზაურობისთვის ჩაეტევა 25-40 ლიტრი მოცულობის ჩანთაში.

Continue reading

ჩემი ბათუმი

გესთ-პოსტი by Molly Bloom’s Day

მოგზაურის რვეული:
ქალაქი, რომელიც უნდა ნახო, სანამ ცოცხალი ხარ

სულ მგონია, რომ ამ ქალაქთან ვალში ვარ.

სულ მინდა, ვილაპარაკო და ვწერო და ვწერო ყველგან, სადაც ვწერ. რამე განსაკუთრებული, რამე ისეთი, ღირსეული, ორი წლის მერეც რომ გადახედავ და კმაყოფილი დარჩები, კარგი გამოსულაო.

სათქმელი მაქვს იმდენი, ერთ წიგნს აიწონის.

მომაწვება ეს სათქმელი და მონატრება ყელში, გამეჩხირება ბურთივით, დავჯდები საწერად და ჩვეულებრივი ამბავი გამოდის. ჩვეულებრივი ამბები არაჩვეულებრივ ქალაქზე.

ბათუმი პატარაა. თბილისურ მანძილებს შეჩვეულთათთვის – მითუმეტეს. ახვალ ავტობუსში, აიღებ ბილეთს, მიიხედავ, მოიხედავ და უკვე შენი გაჩერებაა. აბაშიძის დასაწყისში რომ ჩაფიქრდები, თავს აწევ და უკვე პიონერთა პარკთან ხარ. ისე გაივლი მთავარ ქუჩას, ვერც შეამჩნევ. ოღონდ ბათუმელ მეგობართან ერთად თუ გამოხვედი სასეირნოდ, შეიძლება, ათი წუთის გზისთვის ორი საათი დაგჭირდეს. ასჯერ გააჩერებენ, მიესალმებიან, მოიკითხავენ, შენც მოგიკითხავენ, მერე რა, რომ არ გიცნობენ. აქ სტუმარიც ღვთისაა და სალამიც.

Continue reading

ფრთხილად! აიფონი მოდის!

კვირადღის პოსტი

და არამარტო აიფონი 🙂

იაკობ სემპლერმა და ემილ ტილსმანმა მოიფიქრეს საგზაო ნიშანი, რომელსაც უკვე ნახავთ  სტოკჰოლმის ქუჩებში.

New road sign in Stockholm

ფოტო: იოჰან იეპსონი, სპეციალურად “ბლუმბერგისთვის”.

Continue reading

ყველგან ხდება

შაბათის პოსტი

ერთხელ გამიმართლა და სტაჟირებაზე ამერიკაში გავემგზავრე. საინვესტიციო კომპანია, სადაც მოვხვდი, ვაშინგტონში მდებარეობდა, მე კი ქალაქგარეთ ვცხოვრობდი. ჩვენებურად – წყნეთში, თუმცა ქალაქიდან გაცილებით შორს, ვიდრე ჩვენი წყნეთია. ჯერ მეტრომდე უნდა მემგზავრა. შემდეგ მეტროთი – ვაშინგტონამდე. იქედან ავტობუსით – სამსახურამდე.

ჩავდივარ ერთ დილასაც მეტროში და  ვხედავ – ესკალატორია გაფუჭებული. არ მოძრაობს. ამომავალი მუშაობს და ჩამავალი კი გაჭედილია. კაი-თქო, ვიფიქრე – ამერიკაა, დაფაცურდებიან ახლა და ათ წუთში გამართავენ. არ დავლოდებივარ  – ჩავედი ფეხით.

ვბრუნდები საღამოს უკან და იმ ჩამავალ ესკალატორს ისევ ძვრა არ აქვს.

სულო ცოდვილო და გამეხარდა… სადღაც გულის კუნჭულში. მეთქი ამათაც ემართებათ, თურმე, ასეთი რამეები – მთელი დღეა ესკალატორი გაფუჭებულია და ვერ მოაბეს თავი, რომ შეაკეთონ. აბა, ჩვენც გვეშველება ქართველებს-თქო, იმედი მომეცა… და გამეხარდა.

მეტი არაა თქვენი მტერი.

Creative Commons License © Lord Vader. Stylish Blog. საავტორო უფლებები დაცულია. ნამუშევრის კოპირება, ციტირება და გამოქვეყნება დაშვებულია მხოლოდ ავტორისა და წყაროს (პოსტზე ლინკის) მითითებითა და ნებართვით. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License.

___

ადამიანად დაბადებული

Joy and Elsaლაღად შობილი” (Born Free, 1960) ასე ჰქვია წიგნს, რომელიც ლომის ბოკვრის, ელზას ამბავს მოგვითხრობს. ნამდვილი ამბავია. ინგლისელმა რეინჯერმა ჯორჯ ადამსონმა (George Adamson) კენიაში ახალგაზრდა ძუ ლომი მოკლა. ლომს სამი პატარა ბოკვერი ჰყავდა. ადამსონმა ბოკვრები შინ წამოიყვანა. მან და მისმა მეუღლემ, ჯოიმ (Joy Adamson) ლომები გამოზარდეს. მოგვიანებით ორი როტერდამის ზოოპარკს გადასცეს, მესამე კი, სახელად ლიზა, დაიტოვეს. ჯოი ადამსონმა გადაწყვიტა, ლომი ველურ ბუნებაში დაებრუნებინა. ყველა, მათ შორის მეუღლეც, უმტკიცებდა, რომ ეს შეუძლებელი იყო, რომ დედის გარეშე დარჩენილი ბოკვერი ვერ შეძლებდა ნადირობას, ან მშიერი მოკვდებოდა, ან სხვა ლომები დაგლეჯდნენ, ან მონადირეთა წერა გახდებოდა, მაგრამ ჯოიმ არ დაიშალა. სამი თვის განმავლობაში სწავლობდა ლომის ბოკვერი ლიზა დედობილისგან, თუ რას ნიშნავს იყო ლომი. ჯოი არც ზოოლოგი იყო განათლებით, არც – ბიოლოგი, არც – ვეტერინარი. კენიიდან შორს, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიაში დაიბადა. ებრაული ოჯახიდან იყო – გვარად გესნერი. მუსიკალურ სასწავლებელში დადიოდა და პიანისტის კარიერაზეც ოცნებობდა. შემდეგ სწავლობდა ფსიქოანალიზს. ხატავდა. ბოლოს არჩევანი მედიცინაზე შეაჩერა, მაგრამ არ დასცალდა. ავსტრია ნაცისტებმა დაიპყრეს. ევროპაში დიდი ომი ახლოვდებოდა. თავი შორს, აფრიკას შეაფარა. ცოლად რეინჯერს გაჰყვა და ახლა ძუ ლომად გარდასახვაც მოუწია.
Continue reading