მისი დღეგრძელობის საიდუმლო

Antonio Docampo Garciaანტონიო დოკამპო გარსია (Antonio Docampo García) ესპანეთში ყველაზე ცნობილი “ლოთი” იყო. ეგებ – მსოფლიოშიც. ერთი რომ, ამ ლოთობით საუკუნეზე მეტისა მოიყარა ინფარქტისა და ავადობის გარეშე. მეორე – მისი სახელი და გვარი ღვინის ბოთლებს ამშვენებს. გარსია ესპანელი მეღვინე იყო. ორიოდ წლის წინ გარდაიცვალა. 107 წლისა. და მისი დღეგრძელობის საიდუმლო – მისივე ღვინოებია.

მას შემდეგ, რაც დოკამპო გარსიამ ღვინოს გაუგო გემო, სხვა სითხეს არაფერს მიკარებია. არც – წყალს. ოთხ ბოთლ ღვინოს სვამდა დღეში. სამხარზე, ვახშამზე და დღის განმავლობაში, როცაკი მოწყურდებოდა. წყლის ნაცვლად. მეტწილად – წითელს, თუმცა. ხანდახან, თეთრსაც გამოურევდა ხოლმე.

Continue reading

Advertisements

ჰედი ლამარის შუშის ჭერი

Hedy Lamarr

ძალიან ლამაზი ქალი იყო. პირველად რომ მოვკარი ფოტოს თვალი, ჰოლივუდის ვარსკვლავია – ვიფიქრე. ლინკზე გადავედი და – გამომიცნია. ჰედი ლამარი მართლაც ცნობილი მსახიობი იყო და მოდელი, ტიპური ჰოლივუდელი სელებრითის ცხოვრებით ცხოვრობდა – პრიალა ჟურნალის გარეკანები, წითელი ხალიჩები, საღამოები და რაუტები, ექვსქმარგამოცვლილი და მრავალი საყვარელი… პაპიროსსაც ეწეოდა კიდევ, მაგრამ ახლა ამ პოსტს რომ ვწერ, თურმე, მისი დამსახურებაცაა. და შენ რომ ამ პოსტს კითხულობ – ეგეც.

Continue reading

#YouToo, Aziz?!! ერთი სექსის ისტორია

შაბათის პოსტი

აზიზ ანსარი ვინაა, არ ვიცი. “ემისა” და “ოქროს გლობუსის” მფლობელია, პოპულარული მსახიობია, მაგრამ მის ფილმებს ვერ ვიხსენებ და რაკი აქამდე ვერ გადავეყარეთ ერთმანეთს, ახლა თუ ეკრანიდან გაქრება, დიდად არ დამაკლდება. ქეივინ სფეისისა და, მითუფრო, ვუდი ალენისგან განსხვავებით. მაგრამ სწორედ აზიზ ანსარის ისტორია აჩვენებს, თუ რა აბსურდამდე შეიძლება მივიდეს ზოგის ხელში ეს #მეცასევე კამპანია.

გრეისი 22 წლის ფოტოგრაფია. ანსარი “ემის” ავთერფართიზე გაიცნო. თავად გამოემცნაურა – ამ ციფრულ ეპოქაში მსახიობის ძველმა ფირიანმა ფოტოაპარატმა მოხიბლა. მივიდა და გამოელაპარაკა. ბოლოს ტელეფონის ნომერიც მისცა – საკუთარი ხელით აუკრიფა სმართში.

გამოხდა ერთი კვირა და აზიზ ანსარიმ დაურეკა. არ მგონია, გაკვირვებოდა – როცა ვინმეს ტელეფონის ნომერს აძლევ, ერთ დღესაც იქნება და დაგირეკავს. მითუფრო რომ მანამ უმესიჯიათ ბევრი.

მსახიობმა შინ მიიპატიჟა, გრეისმა მიწვევა მიიღო. დალიეს ღვინო, იმასლაათეს. ანსარიმ სავახშმოდ დაპატიჟა რესტორანში. ვახშმობის შემდეგ კი კვლავ ბინაში მიბრუნება შესთავაზა. გოგონა დათანხმდა.
Continue reading

კატრინი vs. მერილი

შაბათის პოსტი

ჰარასმენთი ამერიკაში ყოველთვის თემა იყო. ადრეც დანგრევიათ  მის გამო კარიერა, უფრო მეტს – ოჯახი და კიდევ მეტს კომპენსაციის გადახდა მოუხდა. რაც დღეს აგორდა, ასეთი არასდროს იყო, მაგრამ აქამდეც გარეკილი ჰქონდა ბევრს.

ერთი ამბავი გამახსენდა.

ამერიკაში წასვლამდე კარგი “ლიკბეზიც” გავიარე. რომ ორივე სქესი თანასწორია, ამიტომ არ არის საჭირო ქალს დაუთმო ადგილი. კარი გაუღო და გაატარო. შეიძლება ეწყინოს და დამცირებად მიიღოს. სანამ კომპლიმენტს ეტყვი, ვინმეს კარგად უნდა დაფიქრდე. ყურადღების გამოჩენა ხომ საერთოდ საშიშია და შეიძლება ცუდად დამთავრდეს. თუ ქალი გეუბნება “არა”-ს ეს არის მართლაც “არა” და არა შეფუთული “კი” (ეს, სხვათა შორის, კარგია – ყველა ქალი რომ ყოველთვის ასე გულწრფელი იყოს, ბევრს ჰარასმენთს ააცილებდა). თუ სავახშმოდ მიდიხართ, ყველა თავის წილს იხდის, სქესის მიუხედავად, თუ სხვა რამ არ არის მკაფიოდ შეთანხმებული (ესეც არ არის ცუდი Smile). Continue reading

საქორწილო ბუმერანგი

ენდრიუ და ნილი მოლდოვანები დაქორწინდნენ. მოლდოველები არა – მოლდოვანები. ამერიკელები არიან და, როგორც კატა მატროსკინი იტყოდა, გვარი აქვთ ასეთი. დაქორწინდნენ და საქორწინო (თუ საქორწილო) სესიისთვის პროფესიონალ ფოტოგრაფს უხმეს – ანდრეა ფოლითოს. მომსახურება 6’000 დოლარი დაუჯდათ… 6’000 დოლარი დაუჯდებოდათ, რომ არა ის ამბავი, რაც ამის მერე მოხდა და რაც უთუოდ განგაცვიფრებთ. Smile

საქორწილო ალბომის ქავერ-ფოტოსთვის ფოტოგრაფმა წყვილს დამატებით 150 დოლარი მოთხოვა. მათ შორს დაიჭირეს – ასე არ შევთანხმებულვართო. ფოტოგრაფმა – შეთანხმება სპეციალურ ქავერს არ გულისხმობდაო. წყვილმა – გულისხმობდაო. მაშინ ფოტოგრაფმა ფოტოების გადაცემაზე უარი განაცხადა და შეთანხმების დარღვევისთვის ჯარიმის გადახდა მოითხოვა კიდევ 250 დოლარის ოდენობით. წყვილმა ასე არ უნდაო – სოცქსელს მიადგნენ და ყველგან, სადაც მიწვდნენ, ფოტოგრაფის “გამომძალველობაზე” დაპოსტეს… გამორჩეულად მაინც ნილიმ  – ის პოპულარული ბლოგერია, ბევრი მკითხველი ჰყავს და ახალი მედიის ქიციც იცის და ქიცმაცურიც.

Continue reading

ჯანი ცრუთა ქვეყანაში

Rodari with Cipollinoვისაც, ჩემიარიყოს, საბჭოთა ბავშვობა ჰქონდა, ჯანი როდარის (Giovanni Francesco Rodari) სახელი კარგად უნდა ახსოვდეს – იტალიის კომპარტიის წევრი, კომუნისტური გაზეთ l’Unita-ს რეპორტიორი და საბავშვო ჟურნალ Il Pioniere-ს რედაქტორი, მშვიდობის ფონდის, ხალხთა მეგობრობის და ათასი სხვა ჯახნაბის აქტივისტი. მისი წიგნების ტირაჟი საბჭოთა კავშირში მხოლოდ მარქსის კაპიტალსა და ლენინის ანტიდიურინგს ჩამორჩებოდა. განა ცუდი წიგნები აქვს – სულაც არა. თუმცაკი იდეოლოგიით გაჟღენთილი. “ჩიპოლინო” მთალდ იური ოლეშასა და სერგეი მიხალკოვის სანაქებო პროპაგანდისტულ ტრადიციებშია დაწერილი. არ ვიცი, დღეს ჩანს ასე, ბავშვობაში ვხვდებოდი თუ ვერა, მაგრამ “ჩიპოლინო” როდარის წიგნებიდან ყველაზე ნაკლებ მიყვარდა. ყველაზე მეტად კი – “ტელეფონით მოყოლილი ზღაპრები”.

Continue reading

სოკერფრენია

ჩვენ, ფეხბურთის გულშემატკივრები არა-გულშემატკივრების დიაგნოზით, რა თქმა უნდა, ნორმალური ხალხი არ ვართ. მე, გულშემატკივარი, მზად ვარ, არა-გულშემატკივრებს დავეთანხმო. რა მნიშვნელობა აქვს, ეს თერთმეტი კაცი გაიტანს გოლს, თუ ის თერთმეტი კაცი? არ ვიცი. ის კი ვიცი, რომ ფეხბურთის გამო მეგობრები გადაკიდებიან ერთმანეთს. ოჯახები დანგრეულა. გული გასკდომია ხალხს და ეგკიარა, ომიც დაწყებულა. კი, ნამდვილი ომი – თუ მშვიდობა იქნა, ამ ისტორიაზე დავწერ ერთხელ. მაგრამ, ამავე დროს, ფეხბურთში წარმატება შრომის ნაყოფიერების ამაღლებას უწყობს ხელს, ეკონომიკურ ზრდას უწყობს ხელს, ქვეყნის წარმატებას ეხმარება.

მაგრამ სხვა ქალაქის გუნდის ქომაგობა კიდევ სხვა ფენომენია. სოკერფრენიის დამძიმებული ფორმა. არა-გულშემატკივარი ვერ გაიგებს. და ასახსნელადაც ძნელია. ბევრს ჰგონია, ამის მიზეზი საკუთარი გუნდის სისუსტეა, მაგრამ მადრიდის “რეალს” (და ამ პოსტს სწორედ “რეალის” გამარჯვების ემოციით ნაბახუსევზე ვწერ) ყველა ქალაქში ქომაგობენ. ყველა ქვეყანაში და ყველა კონტინენტზე. იქაც, სადაც საკუთარი ფალავნები ჰყავთ, “რეალზე” არანაკლები… თუმცა, არა, გატყუებთ. ნაკლები! რა თქმა უნდა – ნაკლები! და ეს ქომაგის სიტყვები არ არის – ობიექტური რეალობაა. Smile მაგრამ, მნიშვნელობა არ აქვს – იქაც, სადაც “რეალზე” ნაკლებ წარმატებული, მაგრამ მაინც ძალიან წარმატებული, ძალიან ძლიერი, ლეგენდარული კლუბებია, “რეალს” ბევრი გულშემატკივარი ჰყავს. ეს ცალკე ფენომენია, და ყველა გულშემატკივარს გულშემატკივრობის საკუთარი მიზეზი აქვს. მე ჩემი უკვე გავიხსენე ერთხელ.

Continue reading