ზღაპარი ძაღლზე, 300 წელი რომ იცოცხლა

შაბათის პოსტი

გრიგორი გორინი

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა, ცხოვრობდა ერთი ძაღლი სახელად ალმა. სამი წლის იყო. ქალებს ასაკის გამხელა კი არ უყვართ, მაგრამ ალმა ახალგაზრდა, ჯანმრთელი და ლამაზი იყო და ასაკის მალვის აზრს ვერ ხედავდა. ამაყად დაძუნძულებდა ეზოში და მეზობელი ძაღლები ღობის გადაღმა ვნებისგან შორით დნებოდნენ.

ალმასთან ერთად იმ სახლში ცხოვრობდნენ ბაბუა, ბებია, შვილი, რძალი და შვილიშვილი – პატარა გოგონა. რომ დათვალო – მთელი სამყარო. საკუთარ თავს ერჩივნა ალმას ეს სამყარო. სახლიც ძალიან უყვარდა. ის სახლი მდინარის პირას იდგა. მდინარეც უყვარდა ალმას. მდელოც, სადაც მდინარე მოედინებოდა. ჰორიზონტიც, სადამდეც იყო ის მდელო გადაჭიმული. ან როგორ არ ყვარებოდა, როცა ჰორიზონტიდან ყოველ დილით მზე ამოდიოდა. საღამოს კი – ჩადიოდა. Continue reading

ყველაზე ტკბილი წმინდანი

St. Honoré – სენ ონორე ასე ქვია პოპულარულ და გემრიელ ნამცხვარს, რომელიც პარიზელთა საყვარელი ტკბილეულია და აგერ, თბილისამდეც ჩამოაღწია.

ორიგინალი რეცეპტი კულინარიულ წიგნებში 1882 წელს შეიტანეს, ნამცხვარი კი 1847 წელს შეუქმნია შიბუსტს (Chiboust), სენ ონორეს ქუჩაზე მდებარე საკონდიტროს მფლობელსა და კონდიტერს.

ბევრი ვარიაცია გვაქვს დღეს, კლასიკური შესრულებით კი ფენოვანი ნამცხვარია კარამელითა და ორი ტიპის ათქვეფილი კრემით – ნაღებისა და შიბუსტის (შიბუსტი – შიბუსტის მიერ შექმნილი თეთრი კრემია კვერცხის ცილით). კონდიტერმა ნამცხვარი წმინდა ონორეს საპატივცემულოდ და მისი ხსენების დღეს გამოაცხო – 16 მაისს. აქედანაა – სახელიც.

Continue reading

ოთხი ფოტოგრაფის ერთი ქალაქი. ფოტო მეორე

ფოტო მეორე: რობერ დუანო

ფოტოს ავტორი, შეიძლება, არ იცოდე, მაგრამ ეს ფოტო გეცოდინება.

Robert Doisneau - Le Baiser de L'Hotel de Ville

Continue reading

ოთხი ფოტოგრაფის ერთი ქალაქი. ფოტო პირველი

ფოტო პირველი: უილი რონისი

ეს ქალაქი ვისთვის ეიფელის კოშკია. ვისთვის ლუვრი. მონა ლიზა. მონმარტრი. პიგალი. ტრიუმფალური თაღი. შანელი.

მაგრამ სუნამო არა – პარიზი ბულანჟერიის სურნელშია გახვეული. პურის, ახლადგამომცხვარი პარიზული ბაგეტის, რომელიც დილით ადრე სწრაფად უნდა აარბენინო სახლში, თორემ გზაში შემოგეტეხება და შემოგეჭმევა.

ამიტომ მიყვარს უილი რონისის ეს ფოტო.

Willy Ronis - Le Petit Parisien

Continue reading

მავთულხლართი

თქვენიარვიცი და ბავშვობაში რომელიმე სათამაშო რომ გამიფუჭდებოდა (ან – გავაფუჭებდი), ისეთი, ელემენტებზე რომ მუშაობდა, დავშლიდი ხოლმე და მაგნიტებსა და მავთულის კოჭებს ვაცლიდი. ჰოდა ეყარა შემდეგ ეს მაგნიტები და მავთულები სადღაც უჯრაში უბრად.

ალბათ, სფენსერ ლითლიც ასე აკეთებდა, მაგრამ მას მეტი ფანტაზია და ნიჭი აღმოაჩნდა და ამ მავთულებისგან ნახატების შექმნა დაიწყო.

Spenser Little Wireart 1Spenser Little 1

Continue reading

How-To: ხასხასა რომ ხასხასებდეს

განგიცდია თუ არა ტკივილი. ის ტკივილი, საყვარელი ტანსაცმელი რომ ფერს კარგავს და ხუნდება? ერთ რჩევას გადავაწყდი. არც ისე ახალი ამბავია, მაგრამ არც – ძალიან ძველი, ამიტომ ყოველმხრივ თავადაც ვერ გამოვცადე ჯერ, მაგრამ უკვე ვენდობი და ვიყენებ. თუმცა, ამაზე – პოსტის ბოლოს. მანამ – სხვა, საბაზისო რჩევები.

ფერად ტანსაცმელს ბევრი მტერი ყავს. წითელი. ყვითელი. იასამნისფერი – რაც უფრო ხასხასაა ფერი, მით დიდია შანსი, რომ დროთა განმავლობაში სიკაშკაშე/სიხასხასე დაკარგოს. ხელოვნური ქსოვილი უფრო ფერმდგრადია, მაგრამ ახლა ბუნებრივ ქსოვილზე – ბამბასა და ტილოზე ვამბობ.

483412_10151529706047421_566779257_n

Continue reading

გურმანი კატა, დანარჩენი ექვსი და სხვა მრავალი

დუმანი – ასე ქვია ნისლიან კატას, რომელიც სტამბოლის ყველაზე გურმანულ, ყველაზე ბოჰემურ, ყველაზე ინტელექტუალურ და ყველაზე ფეშენებელურ ნიშანთაშის უბანში ცხოვრობს და სავახშმოდ რესტორან Delikatessen-ში დაბრძანდება. უბრალო მოხეტიალე კატა არ გეგონოთ, დუმანი ნამდვილი არისტოკატაა. როგორც ერთ ძველ ფილმშია: თუ კატა ყოველდღე ორჰან ფამუქს ხედავს, ვინ ხარ შენ მისთვის – რესტორნის კლიენტებს არც აწუხებს და არც თავს უყადრის ხოლმე. ფრთხილად აუვლის გვერდს, რაფაზე შემოხტება და ფანჯარაზე აკაკუნებს. დუმანი გურმანი კატაა, ყველა კერძს არ მიირთმევს და მზარეულის ხელსაც ცნობს – თავისი ფავორიტები ყავს. Delikatessen-ის შეფმა კარგად იცის დუმანის გემოვნება და საყვარელი დელიკატესი გამოაქვს – შებოლილი ინდაურის ხორცი. მცირე ულუფებად – დუმანი დიეტაზეა. თუმცა, მანჩეგოსა თუ ემენტალერზე დესერტად ვერ ამბობს უარს.

Continue reading