How-To: ხასხასა რომ ხასხასებდეს

განგიცდია თუ არა ტკივილი. ის ტკივილი, საყვარელი ტანსაცმელი რომ ფერს კარგავს და ხუნდება? ერთ რჩევას გადავაწყდი. არც ისე ახალი ამბავია, მაგრამ არც – ძალიან ძველი, ამიტომ ყოველმხრივ თავადაც ვერ გამოვცადე ჯერ, მაგრამ უკვე ვენდობი და ვიყენებ. თუმცა, ამაზე – პოსტის ბოლოს. მანამ – სხვა, საბაზისო რჩევები.

ფერად ტანსაცმელს ბევრი მტერი ყავს. წითელი. ყვითელი. იასამნისფერი – რაც უფრო ხასხასაა ფერი, მით დიდია შანსი, რომ დროთა განმავლობაში სიკაშკაშე/სიხასხასე დაკარგოს. ხელოვნური ქსოვილი უფრო ფერმდგრადია, მაგრამ ახლა ბუნებრივ ქსოვილზე – ბამბასა და ტილოზე ვამბობ.

483412_10151529706047421_566779257_n

Continue reading

Advertisements

გურმანი კატა, დანარჩენი ექვსი და სხვა მრავალი

დუმანი – ასე ქვია ნისლიან კატას, რომელიც სტამბოლის ყველაზე გურმანულ, ყველაზე ბოჰემურ, ყველაზე ინტელექტუალურ და ყველაზე ფეშენებელურ ნიშანთაშის უბანში ცხოვრობს და სავახშმოდ რესტორან Delikatessen-ში დაბრძანდება. უბრალო მოხეტიალე კატა არ გეგონოთ, დუმანი ნამდვილი არისტოკატაა. როგორც ერთ ძველ ფილმშია: თუ კატა ყოველდღე ორჰან ფამუქს ხედავს, ვინ ხარ შენ მისთვის – რესტორნის კლიენტებს არც აწუხებს და არც თავს უყადრის ხოლმე. ფრთხილად აუვლის გვერდს, რაფაზე შემოხტება და ფანჯარაზე აკაკუნებს. დუმანი გურმანი კატაა, ყველა კერძს არ მიირთმევს და მზარეულის ხელსაც ცნობს – თავისი ფავორიტები ყავს. Delikatessen-ის შეფმა კარგად იცის დუმანის გემოვნება და საყვარელი დელიკატესი გამოაქვს – შებოლილი ინდაურის ხორცი. მცირე ულუფებად – დუმანი დიეტაზეა. თუმცა, მანჩეგოსა თუ ემენტალერზე დესერტად ვერ ამბობს უარს.

Continue reading

ყველი, პური, ხაჭაპური, ინფრასტრუქტურა…

შაბათის პოსტი

სუსურუკუში ერთი წესი იყო ასეთი – მაღალი თანამდებობის პირი მაგრად თუ მიქარავდა რამეს, რომელსამე “საპატიო” პოსტზე გადაიყვანდნენ ხოლმე. ისეთზე, ჭკუის მიხმარება რომ არ ჭირდებოდა და თვალშიც არ გაეჩხირებოდა სხვებს.

მინისტრად არ ვარგა და ხაჭაპური გამოაცხოსო, ამ ამბავსა ჰგავს. სექსისტური აქ ვერაფერია, მაგრამ მზარეულების შეურაცხმყოფელი კი – ბევრი.

სადაური ნათქვამია აბა ეს? მე რომ ვთქვა – ვიღაც პოლიტიკოსად არ ვარგა და ეგებ ბანკირობაში ეცადა ბედი-თქო, განა, რომელ ბანკირს მოეწონება? სად გვაქვს ჩვენ, ქართველებს, იმისფერი სამზარეულო, ვერშემდგარი მინისტრები რომ დაიტიოს. რამდენი ჩამოსალაბორანტებელი მინისტრი გვყოლია და, ღვთის მადლით, კიდევ გვეყოლება, ყველა ცომსა და ყველს რომ მიადგეს, მსოფლიოს შვიდი საოცრების ტოლი ქართული სამზარეულო ხომ ჩამოგვენგრა თავზე!

ისე, როგორც ქართული ეკონომიკაა.

Creative Commons License © Lord Vader. Stylish Blog. საავტორო უფლებები დაცულია. ნამუშევრის კოპირება, ციტირება და გამოქვეყნება დაშვებულია მხოლოდ ავტორისა და წყაროს (პოსტზე ლინკის) მითითებითა და ნებართვით. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License.

___

P.S.

ახლა, ლაბორანტები შემომწყრებიან. :/

P.P.S.

პარიზში ასი კაცი რომ გააჩერო ქუჩაში, დარწმუნებული ვარ, 10 თუ გაიხსენებს პრემიერ-მინისტრის გვარს, პიერ ერმე ვინ არის კი ყველას ეცოდინება. 😉

ლოლიტა

ფლორენს სალი ჰორნერი ნიუ ჯერსის შტატის ერთ პატარა ქალაქში ცხოვრობდა. ახლა ერთ-ერთი ყველაზე კრიმინალური ქალაქია, უმუშევრობის მაღალი დონით, იმ დროს კი ათასი ქარხანა გუგუნებდა და ეკონომიკური ცხოვრება ყვაოდა. სალის მდიდარი მშობლები არ ყავდა, მამით ობოლს დედა ზრდიდა, მაგრამ არ უჩიოდა ცხოვრებას – სხვაც ბევრი იყო ასე: ახალი დამთავრებული იყო ომი. იმ დღეს მაღაზიაში საქურდლად შევიდა. ბევრი არაფერი, რამე იაფი, წვრილმანი რამ უნდა მოეპარა. კი არ ჭირდებოდა რამედ – ნიძლავი ჰქონდა წაგებული. ბოლოს ბლოკნოტი შეარჩია. 5 ცენტი ღირდა სულ, პატარა ზომის იყო და იოლად გააყოლებდა ხელს, ასე იფიქრა. სასკოლო ჩანთაში მოათავსა მალულად და სალაროს ფრთხილად აუარა გვერდი. 5 ცენტი 5 ცენტად, მაგრამ გული კი უცემდა. რომ ეგონა, ქუჩაში, სამშვიდობოს გამოვედიო, მკლავში სტაცა ვიღაცამ.

  Florece Sally Horner Continue reading

ქალაქი ტაქსის სარკეში

ქუჩის ფოტოგრაფია ერთი მოდური მიმდინარეობაა დღეს. და ყოველთვის იყო. მაგრამ იმის ნაცვლად რომ თავად სდიონ მათი ფირის გმირებს, მაიქ ჰარვეის და რაიან უეიდმენს კლიენტები თავად პოულობენ. ქუჩაში. ხელს დაუქნევენ ხოლმე და – ისე.

მაიქ ჰარვეი (Mike Harvey) უელსელია, რაიან უეიდმენი (Ryan Weideman) – ამერიკელი. ბევრი წელია ადამიანებს უყურებენ ავტომობილის სარკეში და ობიექტივში. ტაქსის საჭეს უსხედან და საინტერესო კლიენტების ფოტოპორტრეტებს აგროვებენ. ამბებსაც.

Mike Harvey - Cab passenger portraits 1

Mike Harvey - Cab passenger portraits 2

Continue reading

დამზადებულია იაპონიაში. 40 წლის წინ

1 ივლისს SONY-ს Walkman-ის 40 წლის იუბილე აღვნიშნეთ. ამ პოსტის მკითხველთაგან უმრავლესობა, ალბათ, 80-ანებში დაბადებული არ იყო და ვინც 90-იანებს მოესწრო, ისიც ძალიან პატარა იყო “უოქმენისთვის”.

“უოქმენი” იმ დროს იყო იგივე, რაც წლების შემდეგ “აიფოდი”. და კიდევ მეტი. როდესაც სონის პრეზიდენტმა აკიო მორიტამ “უოქმენი” გამოიგონა, მსგავსი არაფერი არსებობდა ბუნებაში. ეს იყო არამხოლოდ ტექნოლოგიური, არამედ კულტურული და მენტალური რევოლუცია. ამიტომ იყო სრულიად გამორჩეული. რა აღმატებული ხარისხის ზედსართავიც არ უნდა დავწერო ახლა, ყველა ნაკლები იქნება იმ ფენომენზე, “უოქმენი” რომ იქცა.

SONY TPS 12 Walkman

უშუალოდ შემოქმედი აკიო მორიტა ასე იგონებს ამ ამბავს:

Continue reading

ფერმიჟიე

Etienne Fermigier 46 წლის წინ, 1973 წლის 2 სექტემბერს თბილი, მზიანი დღე იყო. ავტოავარიაში დაიღუპა ეტიენ ფერმიჟიე. ინდუსტრიული დიზაინის ახალი ტალღის ერთ-ერთი შესანიშნავი წარმომადგენელი. ბევრი რამ ვერ მოასწრო – 41 წელი იცოცხლა მხოლოდ, მაგრამ მოასწრო და გადო ხიდი “ხელოვნება ხელოვნებისთვის” და გამოყენებით დიზაინს შორის.

გასული საუკუნის 60-იანი წლები ავეჯის დიზაინში ახალი მასალების შემოტანის, ახალი ტექნოლოგიების დანერგვის, ახალი იდეების გაჩენის პერიოდია. ადრე პოსტში ჟან პრუვეზე დავწერე. პრუვემ მარტივი, სადა და იაფი ავეჯის წარმოებას ჩაუყარა საფუძველი. 60-ანებმა ახალი ტალღის დიზაინერთა რევოლუცია მოიტანა. უცნაურია, მაგრამ ეს იყო “რევოლუცია ზემოდან” – Mobilier National-ის პატრონაჟით.

Continue reading