მწერალი, ვინც “საუკუნეებს გაუძლო”

პოსტი ჯორჯ ორუელზეა. დრაფტებში მეგდო რახანია: გამოქვეყნება არ მეჩქარებოდა – ორუელი ვინ არ იცის-მეთქი, ვფიქრობდი. და მართალი ვყოფილვარ. 🙂

ცხადია, საუკუნეებს ჯერ ვერ გაუძლო, “1984”-ის გამოცემიდან ერთი საუკუნეც არ გასულა, 70 წელი აღნიშნეს წელს, მაგრამ 7 მილიარდი რომ აქვს კაცს, რამდენიმე ათეულსა თუ ასეულზე გამოეკიდო, სირცხვილია.

მითუმეტეს რომ, საუკუნეებს გაუძლებს ნამდვილად. მისი პერსონაჟები ხომ, სამწუხაროდ, არსად ქრებიან.

თუმცა, დრო იყო ჯორჯ ორუელი (George Orwell) თავად კინაღამ დაემგვანა იმ “სასარგებლო იდიოტს” ტოტალიტარული რეჟიმები და სხვადასხვა წვრილფეხა ავტორიტარები რომ იყენებენ. ბრიტანელ ინტელექტუალთაგან ზოგმა მის იდიოტიზმში ისე ღრმად შეტოპა, რომ სამშობლოს ღალატამდე მივიდა. მათგან ყველაზე კარგად ცნობილი ე.წ. “ქემბრიჯის ოთხეულია” ქიმ ფილბის მეთაურობით. მემარცხენე და მარქსისტი იყო ჯორჯ ორუელიც.

Continue reading

How-To: შემოდგომის პილინგი

შალის სვიტერი. როგორი ხარისხიანი შალის ხარისხიანი სვიტერიც არ უნდა გქონდეს, ხმარებაში მაინც ბუწუწდება (არ ვიცი ქართული შესატყვისი, მაგრამ რასაც ვგულისხმობ, აგერ, ფოტოზე ჩანს)

Pilling

შალის მოკლე ან დაწყვეტილი ბოჭკოები (ბუსუსები) ერთად გორგალდება და ასეთ გულსატკენ სურათს ვხედავთ. ჩვეულებრივ, იმ ადგილებში ხდება, სადაც მეტი შეხებაა, მეტი ხახუნი. მაგრამ ბუწუწები კარადაში შენახულ ტანსაცმელსაც, შეიძლება, გაუჩნდეს.

ნაკლები ბუწუწების თეორია

Continue reading

ზღაპარი ძაღლზე, 300 წელი რომ იცოცხლა

შაბათის პოსტი

გრიგორი გორინი

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა, ცხოვრობდა ერთი ძაღლი სახელად ალმა. სამი წლის იყო. ქალებს ასაკის გამხელა კი არ უყვართ, მაგრამ ალმა ახალგაზრდა, ჯანმრთელი და ლამაზი იყო და ასაკის მალვის აზრს ვერ ხედავდა. ამაყად დაძუნძულებდა ეზოში და მეზობელი ძაღლები ღობის გადაღმა ვნებისგან შორით დნებოდნენ.

ალმასთან ერთად იმ სახლში ცხოვრობდნენ ბაბუა, ბებია, შვილი, რძალი და შვილიშვილი – პატარა გოგონა. რომ დათვალო – მთელი სამყარო. საკუთარ თავს ერჩივნა ალმას ეს სამყარო. სახლიც ძალიან უყვარდა. ის სახლი მდინარის პირას იდგა. მდინარეც უყვარდა ალმას. მდელოც, სადაც მდინარე მოედინებოდა. ჰორიზონტიც, სადამდეც იყო ის მდელო გადაჭიმული. ან როგორ არ ყვარებოდა, როცა ჰორიზონტიდან ყოველ დილით მზე ამოდიოდა. საღამოს კი – ჩადიოდა.

Continue reading

ყველაზე ტკბილი წმინდანი

St. Honoré – სენ ონორე ასე ქვია პოპულარულ და გემრიელ ნამცხვარს, რომელიც პარიზელთა საყვარელი ტკბილეულია და აგერ, თბილისამდეც ჩამოაღწია.

ორიგინალი რეცეპტი კულინარიულ წიგნებში 1882 წელს შეიტანეს, ნამცხვარი კი 1847 წელს შეუქმნია შიბუსტს (Chiboust), სენ ონორეს ქუჩაზე მდებარე საკონდიტროს მფლობელსა და კონდიტერს.

ბევრი ვარიაცია გვაქვს დღეს, კლასიკური შესრულებით კი ფენოვანი ნამცხვარია კარამელითა და ორი ტიპის ათქვეფილი კრემით – ნაღებისა და შიბუსტის (შიბუსტი – შიბუსტის მიერ შექმნილი თეთრი კრემია კვერცხის ცილით). კონდიტერმა ნამცხვარი წმინდა ონორეს საპატივცემულოდ და მისი ხსენების დღეს გამოაცხო – 16 მაისს. აქედანაა – სახელიც.

Continue reading

ოთხი ფოტოგრაფის ერთი ქალაქი. ფოტო მეორე

ფოტო მეორე: რობერ დუანო

ფოტოს ავტორი, შეიძლება, არ იცოდე, მაგრამ ეს ფოტო გეცოდინება.

Robert Doisneau - Le Baiser de L'Hotel de Ville

Continue reading

ოთხი ფოტოგრაფის ერთი ქალაქი. ფოტო პირველი

ფოტო პირველი: უილი რონისი

ეს ქალაქი ვისთვის ეიფელის კოშკია. ვისთვის ლუვრი. მონა ლიზა. მონმარტრი. პიგალი. ტრიუმფალური თაღი. შანელი.

მაგრამ სუნამო არა – პარიზი ბულანჟერიის სურნელშია გახვეული. პურის, ახლადგამომცხვარი პარიზული ბაგეტის, რომელიც დილით ადრე სწრაფად უნდა აარბენინო სახლში, თორემ გზაში შემოგეტეხება და შემოგეჭმევა.

ამიტომ მიყვარს უილი რონისის ეს ფოტო.

Willy Ronis - Le Petit Parisien

Continue reading

მავთულხლართი

თქვენიარვიცი და ბავშვობაში რომელიმე სათამაშო რომ გამიფუჭდებოდა (ან – გავაფუჭებდი), ისეთი, ელემენტებზე რომ მუშაობდა, დავშლიდი ხოლმე და მაგნიტებსა და მავთულის კოჭებს ვაცლიდი. ჰოდა ეყარა შემდეგ ეს მაგნიტები და მავთულები სადღაც უჯრაში უბრად.

ალბათ, სფენსერ ლითლიც ასე აკეთებდა, მაგრამ მას მეტი ფანტაზია და ნიჭი აღმოაჩნდა და ამ მავთულებისგან ნახატების შექმნა დაიწყო.

Spenser Little Wireart 1Spenser Little 1

Continue reading