ჩანჩურა დეტექტივი

ამ პოსტით ბლოგზე იწყება გრძელდება რუბრიკა: ამბები, რომლებიც მხოლოდ მე მაინტერესებს. Smile

ბოლო დროს მოვუხშირე დეტექტურ სერიალებზე პოსტვას. ასაკის ბრალია, ალბათ… თუმცა, ლოგიკურად პირიქით უნდა იყოს – დღეს რომ სერიალის ყურებას ვიწყებ, ყოველთვის მაქვს შანსი, ფინალამდე ვერ გავაღწიო და დარდად გამყვეს. :/ მაგრამ სერიალი, ახლა რომელზეც ვწერ, დიდი ხნის წინ ვნახე პირველად. სტუდენტობისას. შესაძლოა, პირველი სერიალი იყო, რომელსაც ვუყურე. ამასთან, ის ე.წ. ანტი-დეტექტივია – როდესაც მკვლელი თავიდანვეა ცნობილი, ამიტომ დარდად გასაყოლებელიც არაფერია. Smile ნებისმიერ ასაკში შეგიძლია, ჩაუჯდე. სერიალი “კოლომბო” (Columbo).

Columbo by Lucas Somarivaშერლოკიანობის ხანაში ძალიან პრიმიტიულად და ძველმოდურ რამედ ჩანს. ალბათ, ასეც არის. თუმცა, თავისი ხიბლი მაინც აქვს და რეტრო-ტელეარხებიც უბრუნდებიან, ხოლმე. ეს ხიბლია მსახიობები და რეჟისორები, ვისაც ამ სერიალზე უმუშავია. დღევანდელი სერიალები, დაუშრეტელი დაფინანსებითა და კოლოსალური რეიტინგებით, სულ სხვა ამბავია – ნებისმიერი კალიბრის რეჟისორს იოლად შეიტყუებ, მსახიობები კი რიგში ჩადგებიან, ოღონდკი როლი შეხვდეთ. 60-იანების ბოლოს, როდესაც “კოლომბოს” გადაღება გადაწყვიტეს, ტელესერიალი არც მთლად უმსგავსო და შორი-შორი საქმე იყო, მაგრამ მაინც – მეორეხარისხოვანი. გაგიკვირდებათ და პროდიუსერებს ფითერ ფალქის (Peter Michael Falk) დათანხმებაც კი გაუჭირდათ, არადა ფალქი მეგა-ვარსკვლავი ნამდვილად არ იყო და ჰოლივუდს წეწვა-გლეჯა ჰქონდაო მისთვის გამართული, ვერ ვიტყვით. ლეიტენანტ კოლომბოს როლმა მოუტანა მას წარმატებაცა და პოპულარობაც, 1968 წელს კი, როდესაც საპილოტე სერია გადასცეს ეთერში, რამდენიმე სერიალში ჰქონდა ნათამაშები და ორ ძალიან კარგ ფილმში – “შეშლილი, შეშლილი სამყარო” და “დიდი რბოლა”.

Continue reading

საუკუნის ნოსტალგია

შაბათის პოსტი

უფროკი – 90-იანების. იმ მშვენიერი დროის, როცა დენი იყო გათიშვით, მეტრო გვირაბში გაჩხერით და ფული – ბღუჯა-ბღუჯა კუპონით.

როგორც ვატყობ, ისევ იმ დროში ვბრუნდებით და, დროა, გავიხსენოთ ნივთები, რომელთა გარეშეც ცხოვრება გაუსაძლისი იქნებოდა.

დავიწყოთ სეზონურად:

ფუჯიქსი. იაპონური საოცრება, რომელმაც ქართველი ერი გაყინვას გადაარჩინა. მისი მოხმარების წესი იყო მარტივი – ჩაასხამდი ნავთს, მიიტანდი ასანთს ან სანთებელას ფთილასთან ფრთხილად, მოუკიდებდი და… აღუღუნდებოდა, მაგრამ რას აღუღუნდებოდა!

Fujix

ფუჯიქსი იდგა ხოლმე ოთახის შუაში – დედაცეცხლივით. საპატიო ადგილას. ოთახის კარი, სადაც ფუჯიქსი იყო, უნდა გამოგეკეტა, რომ სითბო არ გაფანტულიყო. შემოუსხდებოდა მთელი ოჯახი ირგვლივ და ზედ ჩაიდანსაც შემოასკუპებდნენ ხოლმე – თან გათბობდა, თან წყალსაც გააცხელებდა.

Continue reading

შავი სარკე

ლიბერიელი მოდელის, დედე ჰოუარდის (Deddeh Howard) პროექტი: როგორი იქნებოდა მოდის ჟურნალების ცნობილი ფოტოები, შავკანიანი მოდელის მონაწილეობით:

Black Mirror ProjectBlack Mirror 3

ყოველთვის მიკვირდა, მოდის სახლები Gucci იქნება თუ Chanel, Louis Vuitton თუ Guess ასე იშვიათად რატომ უხმობენ შავკანიან მოდელებს სარეკლამო ფოტოსესიებში მონაწილეობისთვისო, – წერს ჰოუარდი.

Continue reading

ქალი, რომელიც სუსხიდან მოვიდა

გაუწონასწორებელი არ ვარ! უბრალოდ თავისებური ვარ.
საგა ნურენი

რა საჭიროა ეს ორი სათაური?
ვაჟა ზაზაევიჩი

Broenმეგობარმა მითხრა, საგა ნურენი შენ გგავსო. ნამდვილად არ არის ასე. რაღაც საერთო, შეიძლება, კი გვაქვს ხასიათის წახნაგებში. მაგრამ ბევრი არაფერი. სინამდვილეში საგა ნურენი არავის ჰგავს. თავისებურია. ძალიან თავისებური. ჰოლმსივით ანალიტიკური გონება აქვს. კოლომბოსავით აჩაჩულად იცვამს. პუაროსავით მარტოსულია. ჰარი ბოშივით კარგად და დაუნდობლად ისვრის. ვალანდერივით აქვს აწეწილი ურთიერთობა მშობლებთან (ვალანდერზე – მეტადაც). პრაგმატულია, როგორც პითაგორას ცხრილი. მეგობრად – აუტანელია. საყვარლად – სისხლს გაგიშრობს, მაგრამ როგორც გამომძიებელი – საუკეთესოა. ფანტაზიის უნარს დედუქციის უნარი ცვლის. ემოციებს – ლოგიკა. გულს – გონება. იუმორის გრძნობას – არც ვიცი რა. უბრალოდ არ აქვს და – მორჩა. ცივია თოვლის დედოფალივით. საგა ნურენი არის ქალი, რომელიც სუსხიდან მოვიდა.

ის მთავარი გმირია დეტექტური სერიალისა “ხიდი” (Bron/Broen). ჯერ სამი სეზონია და პირველი სწორედ ხიდზე იწყება. ხიდი მალმედან კოპენჰაგენამდეა. ან კოპენჰაგენიდან – მალმემდე. ვინ საიდან მიადგება. საგა ნურენი მალმედან მოდის. დანიელი დეტექტივი მარტინ როდი – კოპენჰაგენიდან. შუა ხიდზე ხვდებიან ერთმანეთს, იქ კი ქალის გვამია შუაზე გადაჭრილი. ზედაწელი შვედეთის მხარესაა, ქვედაწელი – დანიის. თუმცა, მალევ გაარკვევენ, რომ გვამიც ორია – ზედა და ქვედა წელი სხვადასხვა ადამიანს ეკუთვნის.  გამოძიებას ორივე ქალაქის პოლიცია იწყებს.

Broen 1

ამ სერიალს ნაკლი არ აქვს (ჩემთვის) – ყველაფერია, რაც დეტექტივში მიყვარს: ნელი თხრობა. ჩახლართული ისტორია. პოლიციური გამოძიების დეტალები. და კლასიკურ (და გვარიანად შემოცვეთილ) ხერხს, როდესაც ორ ადამიანს გვერდიგვერდ მუშაობა უწევს, ერთმანეთი კი გულზე არ ეხატებათ, ამჯერად სხვა ელფერი დაჰკრავს – მარტინს, გულზე არ ეხატება კიარ, ატანა არ აქვს საგასი, საგას კი – არც ანაღვლებს. არც ეს ამბავი და არც თავად მარტინი. ის დაგეშილია კვალზე და სხვას და დანარჩენს არად აგდებს.  ნიძლავს ვარ, ისიც არ იცის, დედამიწა რომ ბრუნავს მზის გარშემო. დავიწყებული აქვს. გამოძიებაში არაფრად ადგია და – იმიტომ.

Continue reading

სნუფი და ქალაქი

კვირადღის პოსტი

როგორც ცნობილია, ხატვაზე უფრო მას კითხვა უყვარს – ლევ ტოლსტოის “ომი და მშვიდობის”, თუმცა თავად ის სთრითარტერების საყვარელი პერსონაჟია.

Snoopy Abbey Road in OsakaSnoopy by JerkFace

Snoopy by Kenny RandomSnoopy by OakOak

 

Continue reading

აფერადე!

ფერმწერთაგან მიყვარს მონე და სთრითარტერები.Smile ისეთები, როგორიცაა მარტინ ვატსონი. ნორვეგიელია. განათლებით – გრაფიკოსი და დიზაინერი.

ბავშვობაში ყველას გვქონდა ალბათ ე.წ. “გასაფერადებელი რვეულები”. აი, კონტურები როა და ფლომასტერით ან ფანქრით უნდა გააფერადო. გააფერადებ – ნახატი გამოგივა.

Martin Whatson 05Martin Whatson 02

ციფრებითაც აღნიშნავენ ხოლმე, რომელი უჯრა რა ფერია, მაგრამ ზოგს – ციფრებიც ვერ შველის. Continue reading

ტარანტული

რაც ძალიან მიყვარს, იმაზე წერა მიჭირს ხოლმე. წიგნებზეც – ასეა. საკუთარი ნაწერის შეფასება სადაური წესია, მაგრამ პოსტი ამერიკელ ფსიქოპათ ბრეთ ისთონ ელისზე, იმჰო, საუკეთესოა ბლოგზე. განა ელისი არ მომწონს, კარგი მწერალია, ნამდვილად, მაგრამ ტიერი ჟონკეს “ტარანტული” გაცილებით უფრო მომწონს, არადა პოსტს ვერ მოვაბი თავი. ტოლსტოის არ გადაუწერია “ომი და მშვიდობა” იმდენჯერ, რამდენჯერაც მე ეს პოსტი. Smile

რაც არის-არის. როგორც არის ახლა ისე გამოვაქვეყნებ და თქვენ – “ტარანტული” ჩამოქაჩეთ. ფსიქოლოგიური თრილერის ჟანრის მოყვარულნი არ ინანებთ. ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი წიგნია, რაც დაუწერიათ.

Thierry Jonquetტიერი ჟონკე (Thierry Jonquet) უცნაური ბედის მწერალია. ბევრი რაღაც წიგნი აქვს დაწერილი და ერთი შედევრი და მაინც თითქმის უცნობია. საფრანგეთს გარეთ – მთლად უცნობიც. რაღაც წიგნებიო ვთქვი, იმიტომ რომ სხვები არ წამიკითხავს. ვერც წავიკითხავდი – “ტარანტულის” გარდა არაფერია რუსულად ან ინგლისურად თარგმნილი (“ტარანტული” – არც ქართულადაა), ჩემი ფრანგული კი ტაქსისტებს ყოფნის ძლივს და შოკოლადიანი კრეპის შეკვეთას.

ჟონკე საფრანგეთში პოპულარული პოლარის ჟანრში მუშაობდა. პოლარი პოლიციური დეტექტივია, მაგრამ პოლიტიკური შეფერილობითა და სოციალური დრამის ელემენტებით დახუნძლული. ავტორები დანაშაულის ფესვებს, როგორც წესი, პოლიტიკურ სისტემაში ეძებენ. მემარცხენეები არიან. ასეთი იყო ტიერი ჟონკეც.  ახალგაზრდობაში მაოიზმით იყო გატაცებული. შემდეგ, ტროცკისტულ დაჯგუფებას, კომუნისტ-რევოლუციონერთა ლიგას შეუერთდა. მოკლედ – ვერაფერი მოსაწონი. Smile ჩემი გემოვნებით ტიპური “ლევაკი” და თავგზააბნეული, მაგრამ ნიჭიერი კაცი იყო. უნიჭო ლევაკებმა დიდი-დიდი “ქარძნები მუწებს” დაწერონ, ისიც – შეცდომით. ნიჭიერს – “ტარანტულიც” შეუძლია. წიგნი, რომელსაც მისი პოლიტიკური გატაცებები ვერ აფუჭებს და ერთ-ერთი საუკეთესო ფსიქოლოგიური თრილერია, რაც წამიკითხავს. ფსიქოლოგიური თრილერები კი, იცოცხლე, ბევრი მაქვს წაკითხული.

ტიერი ჟონკე განათლებით ფილოსოფოსია. მოგვიანებით – ფიზიოთერაპიაც შეისწავლა, ბოლოს – ფსიქიატრია (ეს ამბავი “სატარანტულოდ” ძალიან გამოადგა). კარგი იუმორის გრძნობა აქვს (შავი) და ბუნებით – ბუნტარია. ფროიდსაც კარგად იცნობს და ფსევდონიმად რამონ მერკადერი შეირჩია – IYKWIM.

“ტარანტული” (Mygale) გამომცემლობა “გალიმარმა” გამოსცა 1984 წელს. სწორედ Gallimard არის პოლარის ჟანრის დაუღალავი პოპულარიზატორი და ჟონკესთანაც თანამშრომლობდა, თუმცა “ტარანტული” სხვა ჟანრია. ეს არის რომანი პლასტიკურ ქირურგზე, რომელიც იდეალური ქალის “აწყობას” ცდილობს… მიახლოებით – ასეა. მეტი რომ დავწერო, დაგასფოლერებთ და არ მეპატიება, თუმცა, ვისაც პედრო ალმოდოვარის 2011 წლის ე.წ. ეკრანიზაცია ნანახი გაქვთ, დასფოილერებულები ხართ და ეგაა. მეტ-ნაკლებად. მაგრამ ალმოდოვარის ცოდვებს მე ვერ ავწევ. დაუნდობლად გააფუჭა წიგნი. დაუნანებლად. აიღო შედევრი და გადაიღო – პაპსა. ერთი ჩვენებურის ფრთიან ფრაზას რომ დავესესხო, ჟონკე რომ ცოცხალი ყოფილიყო, საფლავში გადაბრუნდებოდა…

Continue reading