Blog Archives
ელვარე და ცეცხლოვანი
ჟღურტულებს, მაგრამ ჩიტი არ არის.
მელაა, მაგრამ მელა არ არის.
მტაცებელია, მაგრამ მცენარეებით იკვებება.
მრავალი ათასი წლისაა, მაგრამ სულ 200 წელია, რაც გამოჩნდა.
ვინ არის? 
არ იცით? არც დიზაინერმა სთივენ დეროშმა იცოდა, 
ამიტომ, როდესაც კორპორაცია Mozilla-ს ინტერნეტ-ბრაუზერის ლოგოს შექმნა დაავალეს, ადგა და ცეცხლოვანი (Fire) მელაკუდა (Fox) დახატა. ლოგო კარგი გამოვიდა და შემკვეთმაც მოიწონა, არადა ის, ვისაც ბუნებაში Firefox ჰქვია, სულაც არ არის მელა. 1821 წელს აღმოაჩინა, აღწერა და უბის წიგნაკშიც ჩახატა ინგლისელმა მოგზაურმა, გენერალმა და მეცნიერმა თომას ჰარდვიგმა, როდესაც ბრიტანული კოლონიების ბუნებას იკვლევდა. ერთობ უცნაური ცხოველია, მაგრამ ძალიან საყვარელი ვინმეა. ვითომ მტაცებელია, მაგრამ, პანდის მსგავსად, ბამბუკის ღეროებით იკვებება. ზომით პატარაა – კატაზე ოდნავ დიდი. იოლად შინაურდება და უმეგობრდება ადამიანს, თუმცა, მისი შინ ყოლა პრაქტიკულად შეუძლებელია – კვების რაციონის შენარჩუნება ჭირს, სხვა საკვებზე გადაყვანა კი კუჭისა და საჭმლის მომნელებელი სისტემის დაავადებებს იწვევს და იღუპება. ამერიკელები თუ ცეცხლოვან მელას უძახიან, ლათინურად ელვარე კატა ჰქვია, ჩინელებმა კი (ბამბუკის სიყვარულის გამო) პატარა პანდა შეარქვეს. პატარა ან წითური პანდა ხეძრომიაა, საიდანაც არემარეს აკვირდება, საკვებს ეძებს და საფრთხეებს აფარებს თავს… ჩიტივით ჟღურტული ისწავლა და ბუნებრივ მტერს, მთის ლეოპარდს იოლად აცუცურაკებს, მაგრამ, სამწუხაროდ, ადამიანს ვერ მოუძებნა ჯერ გასაღები – ძვირფასი ბეწვის მოყვარულების, ბრკონიერებისა და ტყეჩეხია ფერმერების “წყალობით” პატარა პანდის პოპულაცია კატასტროფულად შემცირდა და ბუნებაში სულ 2’500 ცალი დარჩა… გენერალ ჰარდვიგს მაგათი ცოდვა, ამათ ჩახატვას “იგნორი” დაერტყა და სადმე გვერდზე გაეხედა, არ ერჩივნა? 
კატების ქალაქი, რომელიც ძაღლებმა გადაარჩინეს
მოგზაურის რვეული:
ქალაქი, რომელიც უნდა ნახო, სანამ ცოცხალი ხარ
***ნაწილი 7 და ბოლო***
მოჰამედის კატები და დაჩიპული ძაღლები
სტამბოლი კატების ქალაქია. ამბობენ, რომ მოჰამედს უყვარდა კატები, აქედანაა, ალბათ, თურქების მათადმი სიყვარულიც. თბილისელი ქუჩის კატები თუ მშიშრები არიან და ადამიანს უფრთხიან, სტამბოლში – სხვა საქმეა. ეს ქალაქი მათია. ოთხთათები მუდამ ორფეხებს შორიახლო დაცუნცულებენ და ხელებში შეჰყურებენ სასუსნავის მოლოდინში.
სტამბოლის მიწაზე დავდგი ფეხი თუ არა, სირქეჯის სადგურში ერთი კატა ამედევნა ძაღლივით და სანამ იქაურობას ვათვალიერებდი, გიდობას მიწევდა. ჩემი ბაბუის ბაბუა და კიდევ იმისი ბაბუა სადგურში მუშაობდა თაგვების რისხვად და თავისი ორი თვალით დაინახა, როგორ ადიოდა ერკიულ პუარო “აღმოსავლეთის ექსპრესშიო”, – ასე მითხრა.
კატებს ნახავთ ყველგან – სასტუმროებსა და კაფეებში, მუზეუმებსა თუ მეჩეთებში. მიდიხარ და რომელიღაც პატივსაცემი იმამის აკლდამაში კატების მთელს ოჯახს გადაეყრები ერთი დუჟინი კნუტებით… არც არვინ ყრის იქედან, პირიქით – პატრონობენ. ჩვენში, მახსოვს, ვინმემ ფოტო ატვირთა ფეისბუქზე – ხატთან ჩამომჯდარი კატა და მახსოვს კომენტარები და ალიაქოთი.
კატა და თაგვი
შაბათის პოსტი
თბილისის ერთ ცნობილ ქუჩაზე, რომელიც დღისით კაფეებით იწონებს თავს და ღამით – შეფენილი ბოზებით, გაიხსნა ასეთი მაღაზია, იბერულა: ხორცეული, ძეხვეული, სოსისი და შაშხი…
მაღაზიას ერთი კატაც შეეჩვია. მიცუნცულდებოდა ხოლმე და ჩამოჯდებოდა კართან. შიგნით არ შედიოდა. ზღურბლს არ გადააბიჯებდა. იჯდა თავისთვის ჩუმად და გასცქეროდა დახლებს.
იმათაც შეიფარეს. დღის ბოლოს, ხორცეულის ნარჩენ-ნათალი რომ მორჩებოდათ, გამოუტნდნენ და მიირთმევდა. მადლობაო ჩაიკრუტუნებდა მხოლოდ და ულვაშებს გაილოკავდა ხოლმე.
ერთ დღესაც მიირბინა კატამ როგორც სჩვეოდა და სადღაა იბერულა. დაკეტეს. მერე გამოხდა ხანი და იქ უკვე კომპიუტერული მაღაზია გახსნეს.
კატა კი ისევ იქაა. მიცულცულდება ხოლმე და ჩამოჯდება კართან. შიგნით არ შევა. ზღურბლს არ გადააბიჯებს. ზის თავისთვის ჩუმად და გასცქერის კომპიუტერის თაგვებს.
გამოუტანენ ვითომ?
© Lord Vader. Stylish Blog. საავტორო უფლებები დაცულია. ნამუშევრის კოპირება, ციტირება და გამოქვეყნება დაშვებულია მხოლოდ ავტორისა და წყაროს (პოსტზე ლინკის) მითითებითა და ნებართვით. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported License. ___
ლომებთან გალიაში
შაბათის პოსტი
ყოფილმა სამხედრომ, ამჟამად კი ცხოველთა დამცველმა ჯიმ ჯაბლონმა (Jim Jablon) ერთი თვე გაატარა ლომებთან გალიაში ფლორიდის ველური ბუნების რეაბილიტაციის ცენტრისთვის თანხის შესაგროვებელი აქციის ფარგლებში.
თავდაპირველად ლომებს ადამიანის მათ ტერიტორიაზე შეჭრა არაფრად ეპიტნავათ, მაგრამ ჯაბლონის კეთილშობილური მიზნების შესახებ რომ შეიტყვეს, გულები მოულბათ.
ადამიანი და ლომები დამეგობრდნენ.
დამშვიდობებისას ლომებს კურცხალი ჩამოუგორდათ, მაგრამ უცბად მოილოკეს ენით – იმიტომ რომ ლომებს ტირილი არ ეკადრებათ.
ჩაიხუტო უცხო, როგორც შენიანი…
2010 წლის გაზაფხულზე სარეკლამო სააგენტო Ogilvy & Mather-ის დაკვეთით ფრანგულმა Quad Productions-მა გადაიღო ჰონგ-კონგური სასტუმროთა ქსელის Shangri-La-ს აი ეს რეკლამა:
ჩაიხუტო უცხო, როგორც შენიანი – ეს ჩვენს ბუნებაშია. (To embrace a stranger as one’s own. It’s in our nature.)
პატარა, ბანალური პოსტი ძაღლებზე
ვიდეო მოლაპარაკე ძაღლზე მაკა ასათიანმა დაპოსტა ფეისბუქზე. სახალისოა, მაგრამ მე ეს ვიფიქრე, რატომაა რომ ჩვენ, ადამიანებს გვსურს, ირგვლივ ყველა ჩვენ გვგავდეს?
მშობლებს სურთ, შვილები მათი ალი-კვალნი იყვნენ. მეგობრებს სურთ, მათ მეგობრებს მათნაირად ეცვათ, მათნაირი გემოვნება ქონდეთ. პატრონებს სურთ, ძაღლები მათ ენაზე საუბრობდნენ?
WTF?!
ადამიანი და ლომი
ჩემს საქმიანობაში ყველაზე დასაფასებელი ისაა, რომ შემიძლია, ის საქმე ვაკეთო, რაც ყველაზე ძალიან მიყვარს – ვიმუშაო ცხოველებთან.
დეივ სალმონი, Monsters and Critics, აგვისტო 2009
ვინმე თუკი მკითხავს, ვინ მინდა ვიყო, ვეტყოდი – მე მინდა ვიყო დეივ სალმონი. ვინც Discoveri-სა და Animal Planet-ს უყურებთ, გეცოდინებათ, ვინ არის დეივ სალმონი (Dave Salmoni) – კანადელი ზოოლოგი, მომთვინიერებელი, კინოდოკუმენტალისტი და ტელეპროდიუსერი, რომელმაც რამდენიმე თვე გაატარა ლომებს შორის აფრიკაში. ერთი კამერითა და დიდი ხელჯოხით.
პირველად ამ, ერთი შეხედვით, თვითმკვლელობაზე, სალმონი 2005 წელს დათანხმდა, როდესაც Discoveri-ს დაკვეთით გაემგზავრა სამხრეთ აფრიკაში, სადაც ნაკრძალ Thornybush Game Reserve-ში სამი თვე ლომების პრაიდთან დაბანაკდა. ჯერ – შორიახლოს. შემდეგ – ახლოს. ბოლოს კი სულ მთლად პრაიდშიც გაერია და ვეება ხვად ლომსა და მის ჯალაბობას შორის ისე ჩაიარ-ჩამოიარა, რომ მათ ყურიც არ გაუბარტყუნებიათ. Read the rest of this entry
სუროგატები
ფილმმა “სუროგატები” (Surrogates) კორპორაცია Sony გამახსენა და მათი სათამაშო Aibo ERS (ანუ რობოტი ხელოვნური ინტელექტით, მოდელი ERS, რომელიც “სონის რობოტ ძაღლადაა” ცნობილი).
ის პირველად 1999 წელს გამოჩნდა. კომპანიის ინჟინრების მიზანი იყო ისეთი სათამაშოს შექმნა, რომელიც მაქსიმალურად იქნებოდა მიმსგავსებული “პროტოტიპს”. Aibo ERS მოძრაობს, როგორც ცოცხალი ძაღლი, თამაშობს, როგორც ცოცხალი ძაღლი, რეაგირებს დღე-ღამის ცვლაზე, შეხებაზე, დატვირთულია ემოციებით – ხალისობს, როდესაც ეფერებიან და ეთამაშებიან, წყინს და იბუტება, თუკი მიატოვებენ. ამასთან, მას ნამდვილ ძაღლთან შედარებით, რამდენიმე დიდი უპირატესობა აქვს – არ ფსამს იატაკზე, არ ღრღნის ავეჯს, არ კბენს სტუმრებს და ნებისმიერ მომანტში მისი გამორთვაა შესაძლებელი…
