Blog Archives
სუსნია მარშლის კოკლოზინი
იყო და არა იყო რა, მზის უკეთესი ვინ იქნებოდა, ლუდოვიკოთა კარზე მსახურობდა დიპლომატი და მარშალი სეზარ დუ პლესი-პრალანი (César, duc de Choiseul, comte du Plessis-Praslin). ამ პლესი-პრალანს ყველანი დაუდგრომელ და თავგადასავლების მოყვარულ კაცად იცნობდნენ – ეგ ის არაა, სადაც ორი ვინმე შეიკრიბება და დაშნებს გააშიშვლებს, მესამედ დაუდგებაო? – ამბობდნენ პარიზში. მართლაც, პირველი ფრონდა იყო და ფრონდიორი გახდა, პარიზს ალყა შემოარტყა და კარდინალ მაზარინის გადადგომას ითხოვდა, მეორე ფრონდა იყო და ახლა მაზარინის მხარე დაიჭირა, ინგლისელები იყო და ლა როშელთან კუდით ქვა ასროლინა, ესპანელები იყო და ტურინის ბრძოლაში დაამარცხა… მაგრამ ბევრმა როდი იცოდა, რომ მარშლის ნამდვილი ვნება ომი კი არა კულინარია იყო, მეტადრე – ტკბილეული. ჰოდა, რა გასაკვირია, რომ 1671 წელს სწორედ პლესი-პრალანის კულინარული ექსპერიმენტების შედეგად იშვა დამდნარ და შემწვარ შაქრის მინანქარში (კარამელში) ამოვლებული ნუშის გული. სამეფო ნადიმზე, სხვები რომ ტახის კანჭსა და ბატის ღვიძლს ეძალებოდნენ, ეს კარამელიანი ნუშით იტკბარუნებდა პირს. მეთოთხმეტე ლუდოვიკოც, თავი რომ სახელმწიფო ეგონა, თვალს ჩაუპაჭუნებდა ხოლმე და ჩუმად ჰკითხავდა, მარშალო, ზედმეტი პრალანი ხომ არ მოგრჩათო. ერთ კარამელიან ნუშის გულში ვცვლი ნახევარ სამეფოსო! ზედმეტი, აბა, საიდან ექნებოდა, მაგრამ მეფეს ხომ არ დაუმალავდა. გადგებოდნენ მეფე და მარშალი განზე, გაშლიდნენ სხვათა დასანახად რუკებს – აქაოდა, სახელმწიფო საქმეებზე ვთათბირობთო და ნუგბარს შეექცეოდნენ. რაცხა ამ ბოლო დროს ოსმალო-თათარის პოლიტიკა არ მომწონს, მუსიე მარშალოო – ეუბნებოდა ლუდოვიკო და თან პრალანს ახრამუნებდა. რაც ლუდოვიკოს პრალანი ეჭამა, ნახევარი სამეფოსი კი არა – ბარე ნახევარი ევროპის ფასი, ან რა მადა ჰქონდა იმ მუცელას, მაგრამ პლესი-პრალანი თავაზიანი კაცი იყო და ისე გარდაიცვალა, მონარქისთვის დანაპირები არ მოუთხოვია. მის გამონაგონს მეფემ პრალანი (პრალინი – Pralin) დაარქვა და ამაზე მეტი პატივი და დიდება არც უსურვია.
პატარა დიდი ქალაქი ანუ ერთი დღე ბრიუსელში by თამარა
მოგზაურის რვეული:
ქალაქი, რომელიც უნდა ნახო, სანამ ცოცხალი ხარ
ბრიუსელამდე
ჩემი თერთმეტთვიანი ჰოლანდიური ცხოვრების მეთერთმეტე თვეს (დანარჩენი ათის უმეტესი ნაწილი ოთახში ჩაკეტილმა გავატარე) თავს უფლება მივეცი, ცოტა ირგვლივაც მიმომეხედა. სად უნდა წავსულიყავი უკეთეს ადგილას, ვიდრე მოსაზღვრე ბელგიაში. ავტობუსის ერთდღიანი ტური გამოვჩხრიკე და ჩემს მეგობარ ოლიასთან ერთად დავადექი გზას.
კომპაქტურ ჰოლანდიას მიჩვეულს მეგონა, ბრიუსელსაც რამდენიმე საათში შემოვირბენდი. ორი რამ ვერ გავთვალე: 1. ბრიუსელი არცთუ პატარაა; 2. ხალმხრავალ და ხმაურიან ცენტრში ველოსიპედით გადაადგილება მთლად კომფორტული არაა; 3. რომც მომენდომებინა, ოლია ველოსიპედს არ მართავს. თუმცა, რამდენიმე საათის პირობაზე ცოტა რამ ნამდვილად არ მინახავს.
ავტობუსის თავაზიანი მძღოლი მთელი გზა საგანგებოდ ჩვენთვის ლაპარაკობდა ორ ენაზე – ჰოლანდიურად და ინგლისურად. ბრიუსელის ცენტრალური მოედნის მახლობლად რომ ჩამოგვსვა, ყურადღებით გამოიკითხა ჩვენი ვინაობა, წარმომავლობა, ბოდიში მომიხადა, რომ საქართველოზე მაინცდამაინც ნათელი წარმოდგენა არ ჰქონდა, ოლიას ესტონეთის საფეხბურთო გუნდი შეუქო, რითაც ძალიან გააკვირვა. არ დაინანა ქალაქის რუკა (ჩვენი გაცილებით დიდი და მოუხერხებელი იყო) და თავისი ტელეფონის ნომერი (გაფრთხილება: only for emergency situations!!!) იმ შემთხვევისთვის, თუ დავიკარგებოდით; გვირჩია, ძალიან მოვფრთხილებოდით ჩანთებს და ჯიბეებს და რამდენიმე საინტერესო ობიექტი მოგვინიშნა რუკაზე.
გაითვალისწინეთ, რომ ამინდი დღის განმავლობაში საკმაოდ ხშირად იცვლება და ქურთუკი და ქოლგა მუდმივად იქონიეთ თან. ივნისი იყო, მაგრამ ლამის გავითოშე. Read the rest of this entry
ბელგიური თეთრი სპილო
გინახავთ თეთრი სპილო? ბელგიური? თუ ჯერ არ გინახავთ, წინ დიდი ამბები გელით. დღე, როცა ბელგიურ თეთრ სპილოს გადაეყრებით, ერთ-ერთი დაუვიწყარი იქნება თქვენს ცხოვრებაში. ბელგიური თეთრი სპილო ხომ ბელგიური შოკოლადის ბრენდის, Côte d’Or-ის სავჭრო ნიშანია. შარლ ნუოუსის (ნოიჰაუსის) (Charles Neuhaus) მიერ დაარსებული კომპანია კი აგერ უკვე საუკუნეზე მეტია, მსოფლიოში უგემრიელეს შოკოლადს აწარმოებს…
ნუოუსები წარმოშობით შვეიცარელი გერმანელები არიან, აფთიაქრები (ამ გვარის წარმომადგენლებმა შოკოლადის მწარმოებელი ორი კომპანია დააფუძნეს, მაგრამ მეორეზე – სხვა დროს), შარლმა 1870 წელს დაიწყო თავისი შოკოლადის წარმოება, 1883 წელს კი კომპანია Côte d’Or ოფიციალურად დაარეგისტრირა… მგონი, კარლსონიც ამ აფთიაქრების ჩამომავალია, აბა, საიდან იცოდა განა, რომ შოკოლადი საუკეთესო წამალია?
ჩემი ყველაზე გემრიელი (ჯერ-ჯერობით) პოსტი
შოკოლადი ძალიან მიყვარს… თუმცა, ვის არ უყვარს…
შოკოლადი იმასაც კი უყვარს, ვისაც ჰგონია – რომ არ უყვარს… 
საყოველთაოდ გავრცელებული აზრია, რომ შვეიცარული და ბელგიური შოკოლადი საუკეთესოა. ეს, ალბათ, მართლაც ასეა, მაგრამ ახლა გერმანულ შოკოლადზე მინდა დავწერო. მას Ritter SPORT (“რიტერ სპორტი”) ჰქვია.
ერთი იმიტომ, რომ Ritter SPORT მართლაც ძალიან გემრიელია.
მეორეც იმიტომ, რომ ეს არცთუ ისე დიდი ფირმა მარკეტინგის საოცრებებს ავლენს და წარმატებით უწევს კონკურენციას ბაზრის გიგანტებს.
მესამეც იმიტომ, რომ, ხომ წარმოგიდგენიათ, როგორი მამაცი უნდა იყო, ლუდის ქვეყანაში შოკოლადით გადაწყვიტო, გაითქვა სახელი?
