Category Archives: StoryBox
რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს…
შაბათის პოსტი
1140 წელს გერმანიის მეფის, კონრად მესამის ჯარმა, რომელიც ჩაბმული იყო ომში შვაბიის მმართველ, ტოსკანის მარკგრაფ ველფ მეექსვესთან, ალყა შემოარტყა ქალაქ ვეინსბერგს. ქალაქის დამცველები უდრეკნი აღმოჩნდნენ და მომხვდურთ გააფთრებული წინააღმდეგობა გაუწიეს. წელიწადნახევრის განმავლობაში ცდილობდა კონრადი ქალაქის აღებას, ბოლოს, როცა მეციხოვნენი გაწყდნენ, ქალაქის მცხოვრებთ სურსათ-სანოვაგე შემოაკლდათ და ისრებიც დაელიათ, რომ მტრისთვის დაეშინათ, მოახლოებული გამარჯვების ოხშივრით დამთვრალმა კონრადმა დაიფიცა, ქალაქს მიწასთან გავასწორებ, ზედ გუთანს გადავატარებ, ქალაქის მაცხოვრებელთ კი ყველას ერთიანად გავწყვეტო… რომ შეჰკადრეს – ასეთი დაუნდობლობა მეფეს არ შვენისო, კონრად მესამე მოლბა და პირობა დადო – ქალებს ხელს არ ვახლებ, ნებას ვრთავ, ქალაქი დასტოვონ და რაც რამ ყველაზე ძვირფასი ავლა-დედება აქვთ, ზურგზე მოიკიდონ და ხელს გააყოლონო.
ალიენორი – ჭადრაკის დედოფალი
ამბოხის თეორია
ორი მეფის მეუღლე და ორი მეფის დედა, დედოფალი და ტუსაღი, ახტაჯანა და მეამბოხე, პოეტი და მუსიკოსი, აგნოსტიკოსი და მონაზონი, გასაოცარი ბედის ქალი, ვინც ევროპის საზღვრები გადაწერა – ალიენორ აკვიტანელი, მის შესახებ დავწერდი პოსტს “ქალების თვის” ბლოგერული კონკურსისთვის, კონკურსებში რომ ვმონაწილეობდე. 
ალიენორი (Aliénor d’Aquitaine) აკვიტანიისა და გასკონის ჰერცოგინია იყო, მოგვიანებით ჯერ საფრანგეთის, შემდეგ კი ინგლისის დედოფალი გახდა, 7 შვილი გააჩინა (ამათგან ერთი – ყველასათვის კარგად ცნობილი რიჩარდ ლომგული) 82 წელი იცოცხლა ისე, რომ არასდროს არვისთვის დაუგდია ყური და არასდროს არაფერი უნანია. აღესრულა მონასტერში, ისე, რომ ხეირიანად აღსარებაც არ უთქვამს. სიკვდილამდე რჩებოდა რაინდთა საგმირო საქმეთა შთამაგონებლად და მენესტრელებისა და ტრუბადურების მუზად (აკვიტანია შუა საუკუნეების მისტიკურ-ეროტიკული პოეზიის სამშობლოა და ამ მოდის კანონმდებლები თვით აკვიტანიის ჰერცოგები იყვნენ…).
აკვიტანიის ჰერცოგებს მეამბოხე და დაუდგრომელი ხასიათი მოსდევდათ – ალიენორის პაპა, გილიომ მეცხრე მისი დროის ცნობილი მექალთანე და მელექსე-მომღერალი იყო, ვისი სამიჯნურო თავგადასავლები ლექსადა და არაკად იქცა - სანამ მისი ცოლის ბიძა, გრაფი რაიმონი ჯვაროსნულ ომებში მონაწილეობდა, გილიომი რაიმონის ცოლთან ნებივრობდა. არაერთგზის ეპითიმიაც დაადეს, ეკლესიიდანაც განკვეთეს, მაგრამ კუზიანს სამარე გაასწორებსო, ნათქვამია… ამ ამბების გამო ვაჟსაც წაეკიდა, თუმცა, მალევ მოურიგდა და არ იტყვით როგორ? საკუთარი საყვარლის ქალიშვილი შერთო ცოლად. ქორწინება ბედნიერი აღმოჩნდა – გილიომ უმცროსს ოთხი შვილი შეეძინა, ამათგან პირველი დაბადებისას გარდაიცვალა – სამთაგან უფროსი კი ალიენორი იყო, რომელიც პაპის, გილიომ მეცხრისა და მამის, გილიომ მეათის გარდაცვალების შემდეგ აკვიტანიის ტახტზე ავიდა.
სარკოფაგიდან დგება მუმია
ამბოხის თეორია
თუკი გზის პოვნა გსურს, ნურასდროს დაჰყვები სხვათა აზრებს. როდესაც შენს გზაზე დგახარ, ვინც არ უნდა გადაგეყაროს – მოკალი ის! თუკი გადაეყრები ბუდას – მოკალი ბუდა. თუკი გადაეყრები პატრიარქს – მოკალი პატრიარქი. თუკი გადაეყრები მოძღვარს – მოკალი მოძღვარი. თუკი გადაეყრები მშობელს – მოკალი მშობელი. თუკი გადაეყრები ნათესავს – მოკალი ნათესავი. მხოლოდ ასე დაიხსნი თავს და მშვიდად ივლი იქეთკენ, საითკენაც გსურს.
ლინ ძი
ჩემი ბავშვობის ფრიად პოპულარული წიგნი იყო პოლონელი მწერლის, ბოლესლავ პრუსის “ფარაონი”, რომელიც რამზეს მეცამეტის ამბოხზე მოგვითხრობს ღმერთ ამონ-რას კულტისა და ქურუმების წინააღმდეგ. ფარაონი ამ “ნომრით” არასდროს არსებობდა. რომანში მოთხრობილი ამბები, დიდწილად, გამოგონილია, მაგრამ ქრისტეს დაბადებამდე მე-14 საუკუნეში ეგვიპტის ტახტზე ავიდა ფარაონი ამენჰოტეპ IV – ერთ-ერთი უდიდესი მეამბოხე კაცობრიობის ისტორიაში.
იმდროინდელ ეგვიპტეში… ეგვიპტეში კიარადა მთელს დანარჩენ სამყაროშიც პოლითეიზმი იყო გაბატონებული. ადამიანებს ვინმოსთვლისრომ იმდენი ღმერთი ჰყავდათ. უთვალავი. მარტო ეგვიპტელებს ჰყავდათ 300 ღმერთი მაინც. ყველა წარჩინებული ეგვიპტელი საკუთარ მფარველ ღმერთს იგონებდა. ნილოსის გაღმელები რომ გაიგებდნენ, ნილოსის გამოღმელებს ახალი ღმერთი შეემატათო, დაფაცურდებოდნენ და ორს თავისას იგონებდნენ, არიქა არც ჩვენ ჩამოვრჩეთო… მოკლედ, ვისაც არ ეზარებოდა და დროს გამონახავდა, დადგებოდა და მოიგონებდა რამე ღმერთს. ღმერთების უფროსად ამონი (ამონ-რა) იდგა, ქარისა და მზის ღმერთი, ქალაქ თებეს მფარველი. ეგვიპტის ფარაონები სწორედ მის შვილებად მიიჩნევდნენ თავს. მაგრამ ამენჰოტეპმა ამონ-რას ძეობა არ ისურვა. თავი მან უფლის მსახურად გამოაცხადა, ერთდერთ და განუყოფელ ღმერთად კი – ატონი. აკრძალა სიტყვა “ღმერთების” ხსენებაც კი, სატახტო ქალაქი თებედან აჰეტატონში გადაიტანა, სახელიც გამოიცვალა, ამიერიდან ის ეხნატონად (“ატონისთვის მარგად”) იწოდებოდა. ასე დაიწყო ყველაზე გასაოცარი პერიოდი ეგვიპტის ისტორიაში – ერთი კაცის ამბოხი წარსულის ღმერთებისა და წინაპართა აჩრდილების წინააღმდეგ.
ჯექ რუბი – ადამიანი, რომელმაც ოსვალდი მოკლა
ამოსახსნელი საიდუმლოებები
1963 წლის 22 ნოემბრის ნაშუადღევს, 11 საათსა და 40 წუთზე დალასის აეროპორტში ბორტი ნომერი ერთი დაეშვა. 10 წუთის შემდეგ პრეზიდენტ ჯონ ფიცჯერალდ ქენედის (John Fitzgerald “Jack” Kennedy) ლიმუზინმა ქალაქისკენ აიღო გეზი. 12 საათსა და 30 წუთზე, როდესაც კორტეჟმა ჰიუსთონისა და ელმ სთრითის გზაჯვარედინზე სკოლის წიგნთსაცავს ჩაუარა, გაისმა სროლის ხმა. პირველი ტყვია პრეზიდენტს ზურგში მოხვდა, მეორე კი – კეფაში. ამის შემდეგ სნაიპერი ფანჯარას მოსცილდა, იტალიური შაშხანა ოპტიკური სამიზნით იქვე ოთახში მიაგდო და კიბეზე თავქვე დაეშვა. 5 წუთის შემდეგ, როდესაც დაჭრილი პრეზიდენტი ფარქლენდის ჰოსპიტალში მიიყვანეს, თავდამსხმელი დალასის გარეუბან ოაქ ქლიფისკენ მიემართებოდა, სადაც ბინა ჰქონდა ნაქირავები. პირველ საათზე ექიმებმა ჯონ ფიცჯერალდ ქენედის სიკვდილი ოფიციალურად დაადასტურეს. სნაიპერი ამ დროს ჯერ ისევ შინ იყო, მაგრამ 15 წუთში უკვე პოლიციის ოფიცერმა ჯეი დი თიფეთმა (J. D. Tippit) შენიშნა ქუჩაში და შეჩერება უბრძანა. პრეზიდენტის მკვლელს დიდხანს არ უფიქრია, პისტოლეტი ამოიღო და პოლიციელი ადგილზევე მოკლა, შემდეგ გზა განაგრძო და პირველ საათსა და 20 წუთზე თეატრის შენობაში შევიდა. აქ მას პოლიციელებმა ალყა შემოარტყეს. იყო სროლა, მაგრამ არვინ დაღუპულა. სულ მალე დალასის პოლიციამ გაავრცელა ცნობა, რომ ლი ჰარვი ოსვალდი, ადამიანი, რომელმაც ერთი საათის წინ პრეზიდენტი ქენედი მოკლა, დააპატიმრეს.
იქ, სადაც კაცები იდიოტებივით იქცევიან
პოსტი ეძღვნება თაას. თავად იცის, რატომაც.
ლას ვეგასი ესაა ადგილი, სადაც ქალები კაცებივით იქცევიან, კაცები კი – იდიოტებივით.
ბაგსი სიგელი
ფილმ “ნათლიის” ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი ეპიზოდი ლასვეგასელი განგსტერის, მო გრინის მკვლელობაა – ქილერი მას მცირე კალიბრის ტყვიას პირდაპირ თვალში ესვრის. მო სათვალის გაკეთებასაც ასწრებს და ალბათ უკანასკნელი, რასაც ხედავს – ტყვიაა.
მო გრინს, ისევე როგორც “ნათლიის” ბევრ პერსონაჟს, პროტოტიპი ჰყავდა – ბენჯამენ სიგელბაუმი, იგივე ბაგსი სიგელი (Benjamin “Bugsy” Siegel) მაიერ ლანსქის ებრაელთა განგსტერული დაჯგუფების წევრი და კაცი, რომელმაც ლას ვეგასი მოიგონა.
სიტყვა “ბაგსი” (Go Bugs) ჭკუიდან გადასვლას, გადარეულს ნიშნავს. სიგელბაუმს მეტსახელი არ მოსწონდა და თუ საკუთარ თავს უფრთხილდებოდი, ასე არც უნდა დაგეძახა. “მეგობრებისთვის ბენი ვარ, უცხოებისთვის – ბატონი სიგელი, ვინც გულზე არ მეხატება, ისინი ბაგსის მიძახიან, თუმცა, პირში თქმას ვერ მიბედავენ”, – ამბობდა ხოლმე. ეს ჰოლივუდური გარეგნობის კაცი, მუდამ საუკეთესო თერძებთან რომ იკერავდა კოსტიუმებს და ყველაზე ლამაზ ქალებთან აბამდა რომანებს, ლუჩანო-ლანსქის “სინდიკატში” საქმეების “გარჩევით” იყო დაკავებული, ასეთი გარჩევები კი, როგორც წესი, ჩამტვრეული ნეკნებითა და მონგრეული ყბებით სრულდებოდა მათთვის, ვისაც სიგელი საქმეს ურჩევდა – და ეს ყველაზე კარგ შემთხვევაში. ვინც გაკვეთილს ვერ შეისმენდა, მათ ყელგამოჭრილს პოულობდნენ ხოლმე. ბაგსი სიგელი არამხოლოდ “სინდიკატის” მოწინააღმდეგეებს კლავდა, არამედ ნებისმიერს, ვის მოსაშორებლადაც ფულს გადაუხდიდნენ. მან დაქირავებული მკვლელები შემოიკრიბა და თავისი პატარა “ბიზნესიც” ააწყო. სულ ბაგსი სიგელის “კომპანიამ” 10 წლის მანძილზე 500-მდე ადამიანი გაისტუმრა საიქიოს. როცა ქალაქის პროკურატურამა და პოლიციამ მასზე ნადირობა გამოაცხადა, ლანსქიმ აურზაურს განარიდა და ლოს ანჯელესში გაუშვა “მივლინებაში”.
