How-to: ისმინე, ყავის მძებნელო…

პოსტი – ტაბუს (და ყველას, ვისაც მოკადანი აქვს ან ახლა შეიძენს)

Vader-coffeeვთქვათ არის ვინმე, ვინც ჩემს რჩევას ენდო და ბიალეტის (ან ბიალეტის-ტიპის, ესეც გამოდგება) ყავის სახარში შეიძინა, ახლა გემრიელი ყავის მოხარშვა სურს, ვერ გამოსდის და მე მომადგა… ჰოდა, სანამ შემოველანძღები კიდევ რამდენიმე რჩევას დავწერ საკუთარი გამოცდილებიდან.

  • ამ პოსტში გამოყენებული ტერმინები: ესპრესო, კაპუჩინო, ლატე და სხვანი პირობითია ნერვიული აფეთქების ზღვარზე მყოფთ ვთხოვ, ნუ გაცხარდებიან. რა თქმა უნდა, ბიალეტის ყავადანი ნამდვილ ესპრესოს ვერ ხარშავს. მასში უბრალოდ ძალიან გემრიელი და მილიონობით იტალიელისთვის ტრადიციული “ოჯახური” ყავა მზადდება… (ოჯახური ღვინის მსგავსად). Smile სხვათა შორის, ყავის ხარშვა და ღვინის დაწურვა იტალიაში მამაკაცის საქმეა.
    თუმცა, დასახელება Espresso Maker-ს თავად Bialetti-ც იყნებს – ინგლისურად სწორედ ასე აწერია. სლოგანი კი, რომელიც ალფრედო ბიალეტიმ მოიგონა მოკადანისთვის ასე ჟღერს:
    In casa, un espresso come al bar! (ესპრესო შინ, ისეთი, როგორც ბარშია), ჰოდა, თუ ესპრესოს ვიტყვი, არც ეგ იქნება დიდი ცოდვა…Smile თუმცა, მოდი, დავარქვათ ამ ყავას – მოკა. ბიალეტის ყავადანს კი – მოკადანი.

ჯერ, როგორ მუშაობს მოკდანი:

საკუთარ ვიდეო-ტუტორიალს ნუ მომთხოვთ (ისედაც უამრავია იუთუბზე და არ დავანაგვიანებ). ვრცელი ვიდეო წინა პოსტში ჩავსვი, აქ მოკლე და დაწურულ ვიდეოს დავამატებ:

Continue reading

დიდების 1500 პიქსელი

Scott Schumanყოველი ადამიანი იმსახურებს პრიალა ფოტოს ჟურნალის გარეკანზე – იფიქრა შუმანმა, ფოტოკამერა მოიგდო მხარზე და ქუჩაში გავიდა.

2005 წელს.

დღეს, 10 წლის შემდეგ ცოტა თუა, ვინც არ იცის The Sartorialist – ფოტოგრაფ სქოთ შუმანის ბლოგი, სადაც სელებრითები კიარა, უცნობი ადამიანების ფოტოებია. ასეთებზე ვამბობთ ხოლმე – ჩვეულებრივი ადამიანები, რიგითი გამვლელები ქუჩაში: ნიუ იორქი, ლონდონი, ტოკიო, იოჰანესბურგი, მიუნხენი, სიდნეი, მილანი, მონრეალი, რიო, პარიზი… ზოგი სალანჩაოდ გამოსულა, ზოგს ოფისში მიეჩქარება, ზოგი უბრალოდ მზიანი ამინდით ტკბება და სეირნობს, ვიღაც მერხზე ჩამომჯდარა და წიგნს კითხულობს ფინჯან ყავასთან ერთად, ვიღაც საშოფინგოდაა და ვიღაც – პაემანზე. უცნობი ადამიანები, რომლებსაც ერთი რამ აქვთ საერთო – გემოვნებით აცვიათ. საკუთარი სტილისთვის მიუგნიათ – ყურადღებას რომ მიაქცევ, ისე. და შუმანიც ობიექტივს მომართავს და აჩხაკუნებს.

  • სიტყვა Sartorialist -ს  ლათინური ძირი აქვს და ქართულად “ჭინჭის კაცს” ნიშნავს. ეგ სადაური ქართულიაო, თუ მკითხავთ, აბა ეს პოსტი არ წაგიკითხავთ. Smile

სქოთ შუმანი (Scott Schuman) ფეშენ სამყაროსთვის უცხო არასდროს ყოფილა. არც იქამდე, სანამ ბლოგერი გახდებოდა. გემოვნებიანი ჩაცმა, კარგი ხარისხის ტანსაცმელი, ფერთა და პრინტთა შეხამება – მისი სპეციალიზაციაა. ამ საქმეში ჭიპიც მოჭრილი აქვს და დიპლომიც – აღებული. ინდიანის უნივერსიტეტის.  ფაკულტეტი – ტანსაცმლის წარმოება.  როგორც მარკეტოლოგი თანამშრომლობდა რამდენიმე მოდის სახლთან და დიზაინერთან: ჟან-პოლ გოტიე, ჯეიმს ქოვიელო, ჰელმუტ ლანგი, ფითერ სომი… შემდეგ მამაკაცის ტანსაცმლის მაღაზიაც გახსნა, სადაც ქოვიელოსა და სომის კოსტიუმებს ყიდდა.

ის, უდავოდ, ყველაზე ცნობილი “ქუჩის ფოტოგრაფია” დღეს და მის ფოტოებზე ნადირობენ “Vogue”, “Elle”, “GQ” და ყველა სხვა მოდის ჟურნალი, რაცრამ არსებობს. როგორც ფოტოგრაფი დროგამოშვებით თანამშრომლობს მოდის ინდუსტრიისა თუ სხვა კომპანიებთან: DKNY, Burberry, Saks Fifth Avenue, Nestle (Nespresso)… კითხულობს ლექციებს, მართავს მასტერ-კლასებს, გამოსცემს წიგნებს და…. დახეტიალობს ქუჩებში და აჩხაკუნებს, აჩხაკუნებს, აჩხაკუნებს… Smile

Continue reading

How-to: ყავა და ყავადანი

როგორ მოვამზადოთ კლასიკური, გემრიელი იტალიური ყავა სახლში

  • ამ პოსტის პირველი ნაწილი თეორიული და უსარგებლო იქნება, მეორე კი პრაქტიკული და გამოსადეგი. ვისაც ზედმეტი ლაი-ლაი არ მოსწონს, და პირდაპირ ყავის მოდუღებაზე სურს გადასვლა, მეორე ნაწილზე გადაინაცვლოს. Smile

Bialetti Moka Express Espresso Makerერთმა კაცმა თქვა – სანამ კოლუმბი ამერიკას აღმოაჩენდა, გურულები, ალბათ, მშივრები ისხდნენო – მჭადისა და ლობიოს სიყვარულს გულისხმობდა.

დღეს ალბათ ყველას გვაქვს სახლში ყავის მოსამზადებელი ელექტრო-აპარატი. ესპრესოს/კაპუჩინოს აპარატი. ნესპრესოს აპარატი. ფილტრიანი (ამერიკული გაფილტრული ყავის) აპარატი. რძის სათქვეფი…

გურულებთან რა შუაშიაო მკითხავთ და რას სვამდნენ იტალიელები ესპრესოს ელექტრო-აპარატის გამოგონებამდე? ესპრესოს სვამდნენ. მექანიკური დანადგარით მომზადებულ ესპრესოს.  პირველი ასეთი აპარატი იტალიელმა გამომგონებელმა ანჯელო მორიონდომ (Angelo Moriondo) გამოიტანა გურმანთა სამსჯავროზე ტურინის 1884 წლის გამოფენაზე და 16 მაისს შესაბამისი საპატენტო მოწმობაც აიღო. მისი დანადგარი ტლანქი და მძიმე იყო, ესპრესოსთვის დღეს იდეალურად მიჩნეულ წყლის 9+ ბარის წნევასაც ვერ წარმოქმნიდა, მაგრამ სწორედ მორიონდოა ესპრესოს პირველი აპარატის გამომგონებელი, დაილოცოს მისი სახელი. თუმცა, ეს მორიონდო, ჩანს ცოტა უხიაგი კაცი იყო, დანადგარის წარმოება და გაყიდვა არც უცდია – თავისთან სამზარეულოში დადგა და ფაბრიკანტებს თუ კაფეს მფლობელებს უარით ისტუმრებდა ხოლმე. დაჯდებოდა ვერანდაზე, ფეხს ფეხზე გადაიდებდა, გაზეთს გაშლიდა, ესპრესოს წრუპავდა და გამვლელ-გამომვლელთ გულს უხეთქავდა – მე რაღაცა მაქვს და თქვენი თავი კი ჩაისაც წაუღიაო, პრინციპით…   ამიტომ კარგა ხნის განმავლობაში მისი ღვაწლი ყავის გურმანთა წინაშე მივიწყებული იყო, ესპრესოს აპარატის შემქმნელად კი სხვა იტალიელი ინჟინერი, ლუიჯი ბეცერა (Luigi Bezzera) მიიჩნეოდა, ვინც  1901 წლის 18 ნოემბერს დააპატენტა მორიონდოს გამოგონების გაუმჯობესებული ვარიანტი, ფინანსისტ დეზიდერიო პავონის (Desiderio Pavoni) შეუამხანაგდა… და ესპრესომანიაც დაიწყო. სხვათა შორის, კომპანია La Pavoni დღემდე არსებობს, ისევე როგორც კომპანია Bezzera.

Continue reading

რაღაც … დანიის სამეფოში

Journal 64ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ აუცილებლად შეძვრებით ინტერნეტში და ეჭვშეპარვით დაგუგლავთ იქ აღწერილ ამბებს – მართალია თუ არა. იმდენად შემზარავია ეს ამბები. იმდენად დაუჯერებელია. დაუჯერებელია, რომ მას შემდეგ, რაც ნიურნბერგის ტრიბუნალმა ფაშისტურ კანონებს განაჩენი გამოუტანა, კიდევ ლამის 20 წლის განმავლობაში ეს კანონები კვლავ მოქმედებდნენ. ევროპული სახელმწიფო კვლავ ანადგურებდა ადამიანებს ამ კანონების ძალით. ღიად. ხელისუფლების განჩინებით. სასამართლოს დადგენილებით. ამომრჩეველთა დიდი ნაწილის მხარდაჭერითა და საზოგადოების მორცხვი მდუმარებით. ვინც ერთხელ მაინც ყოფილა დანიაში, ურთიერთობა ჰქონია დანიელებთან, შეძრწუნდება, რომ ეს ამბები სწორედ ამ ლამაზ ქვეყანაში ხდებოდა. და ვერ დაიჯერებს. მაგრამ იუსი ადლერ-ოლსენმა კარგად იცის, რასაც აღწერს. პირველწყაროდან. საკუთარი თვალით ნანახით და მამის მონათხრობიდან იცის. მამამისი ექიმი იყო, ფსიქიატრი.  ამ ამბების თვითმხილველი. ნაწილობრივ – მონაწილე, ნაწილობრივ ის, ვინც “მორცხვად დუმდა”. თუმცა, მხოლოდ იუსი ადლერ-ოლსენის მამა არ დუმდა მორცხვად – როგორც ზემოთაც ვთქვი დუმდა ყველა ან – თითქმის ყველა. და დღესაც, ადენი წლის შემდეგ, დანიელებს არ უყვართ იმ ამბების გახსენება, მითუფრო – უცხო ყურის გასაგონად. მაგრამ იუსი ადლერ-ოლსენს დუმილი არ უყვარს. მან დაწერა ამბებზე, რაზეც საუბარს ერიდებოდნენ. და გამოსცა წიგნი უამრავ ენაზე. ინგლისურ თარგმანში კი სახელად დაარქვა “ბრალი” (Guilt).

მინდა, კიდევ მეტი ვთქვა ამ რომანში აღწერილ ამბებზე (მითუფრო რომ ბევრი რამ ქართველებისთვისაც იქნება ნაცნობი), მაგრამ ნება არ მაქვს – სხვა შემთხვევაში იძულებული გავხდები დაგასფოილეროთ, “ბრალი” კი დეტექტივია. და დეტექტივის მიმოხილვას თუ წერ, მკითხველის დასფოილერებაც დიდი ბრალია…

Continue reading

შობას იგებ, როცა…

შემოდგომას სულ პირველად რუსთაველზე გაიგებ.
ქარი ფოთლებს, ჭადრის ფოთლებს გაშლის, ფეხქვეშ გაიგებს.
იოსებ ნონეშვილი

შემოდგომა და რუსთაველი არ ვიცი და ახალი წლის მოახლოებას ბავშვობაში რამდენიმე ნიშანი მოუძღოდა: სკოლის არდადეგები იწყებოდა. ნაძვის ხე ამოგვქონდა სარდაფიდან და სათამაშოები – კარადიდან. ბაზრიდან მოიტანდნენ ნიგოზს, საგანგებო საგოზინაყე თაფლს. ჩურჩხელას (რომელიც დიდად არ მიყვარდა და ამიტომ, შოკოლადისგან განსხვავებით, სადღესასწაულო სუფრამდე გადამალვა არ უხდებოდათ ხოლმე).

მაგრამ ყველაზე ადრე ახალი წლის მოახლოებას “ვიგებდი”, როცა ღია ბარათებისა და მისალოცი წერილების მომზადებას ვიწყებდით. გურიაში ვაგზავნიდით. რუსთავში. ბათუმში. სამტრედიაში. ფოსტა ჩემს ბავშვობაში ისეთი “სწრაფი” იყო, რომ ერთი ქალაქიდან მეორემდე ზოგჯერ მთელი თვე მოგზაურობდა წერილი. ქალაქამდე კიარა მეზობელ უბნამდეც, შეიძლება, ამდენი ეჩანჩალა. ამიტომ მისალოცი ბარათების დაგზავნა ყველას უსწრებდა – ჩურჩხელასაც, ნაძვის ხესაც და არდადეგებსაც.  ჰოდა, მაგიდას რომ მივუჯდებოდი და მისალოცი ბარათების წერას ვიწყებდი, აი, ახალ წელს სულ პირველად ვიგებდი მაშინ.

Continue reading

38 ფინჯანი ყავა…

კვირადღის პოსტი

რომელიც უნდა დალიო, სანამ ცოცხალი ხარ.

Coffee types

უცნაურია, მაგრამ იმ მრავალგემოვანი სამყაროს, რასაც ყავის სასმელი ჰქვია, ძირი არის სულ სამი – თურქული (ჯეზვეში), იტალიური (ესპრესო) და ამერიკული (ფილტრის). სხვა დანარჩენი (ერთი-ორის გამოკლებით) ამ სამში რძის, წყლის (კიდევ უფრო მეტი წყლის), ალკოჰოლის… დამატების გზით იხარშება. ყველაზე მდიდარი რეცეპტურა, ცხადია, ესპრესოს აქვს. “ამერიკანო”-ც კი იტალიელების მოფიქრებული სახელია და ესპრესოა ბეეეევრი წყლით. Smile

ასე, ყავით გილოცავთ შობა-ახალ წელს და 2016-მდე გემშვიდობებით.

Creative Commons License © Lord Vader. Stylish Blog. საავტორო უფლებები დაცულია. ნამუშევრის კოპირება, ციტირება და გამოქვეყნება დაშვებულია მხოლოდ ავტორისა და წყაროს (პოსტზე ლინკის) მითითებითა და ნებართვით. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License.

___
ასევე:

ყავა, ჩაი და მეფე გუსტავი