საქართველოს 50 ელფერი

თუ ფერების გეშინია, პალიტრობას ნუ დაიჩემებო.
ახალი ქართული ანდაზა.

ეს არის პოსტი წიგნზე, რომელიც არ წამიკითხავს. თუმცა მხოლოდ წიგნზეც არაა პოსტი. მხოლოდ კიარა, კაცმა რომ თქვას, სულაც არ არის წიგნზე. ამბავზეა.

იმ ძალიან ქართულ ამბავზე, ერთმა დიდმა გამომცემლობამ დიდის ამბით რომ გამოაცხადა ფეისბუქზე, ი. ელ. ჯეიმზის წიგნის “გრეის 50 ელფერის” გამოცემას ვაპირებთო და მოგვიანებით, მკითხველებმა რომ მოიკითხეს, როგორ მიდის აბა საქმეებიო  – გადათქვა, ეგეთს არაფერს შეგპირებივართ, უბრალოდ გამოკითხვას ვატარებდით, რამდენად გარყვნილი და უფლისგზასაცდენილია ქართველი ერიო აინტერესებს მკითხველს ეს ნაწარმოებიო… კოლმეურნეობის თავმჯდომარისა არ იყოს, გამომცემლობის სახელს არ გავთქვამ, თუმცა “პალიტრა L” იყო.

წიგნი მაინც გამოსცეს. იმათ არა – სხვამ. “ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობამ”. და ეს ძალიან კარგი ამბავია. კარგია იმიტომ, რომ ცენზურა ქართველ მკითხველს არ გვჭირდება. არც პოლიტიკური ცენზურა გვჭირდება. არც მორალისტური. არც რელიგიური. არც მამა-პაპურ-ტრადიციული. ერთ ადრეულ პოსტში დავწერე, მკითხველები არ უნდა ვიყოთ დამოკიდებული კითხვისთვის დაწესებულ დღეებზე, ნაკურთხ წიგნებზე და კვერცხებზე-მეთქი. არც გემოვნების მეტრები გვჭირდება. თორემ ნამეტნავად ჭკვიანმა "კონსულტანტებმა" ვეფხისტყაოსნის დაწვაც მოინდომეს საუკუნეების წინო, – გამიგონია.

Continue reading

ქალაქელი იყავ განა…

Michael Bridgesვინ არის ნამდვილი ქალაქელი? ეს კითხვა, თურმე, მარტო ქართველებს არ გვაწუხებს. NYC Viceroy Hotel-ის მარკეტინგის მენეჯერი და შეთავსებით ქალაქში ცნობილი “სტილიაგა” და “ჭინჭის კაცი” მაიქლ ბრიჯესი გვირჩევს, პასუხისთვის ადამიანის გარდერობში შევიჭვრიტოთ.

თუკი ნამდვილი ნიუ იორქელი ხარ, – ამბობს ბრიჯესი, – მაშინ გარდერობში აუცილებლად გექნება:

Continue reading

ყველაზე ყალბი

რეკლამა უთვალავი მინახავს. ერთხელ, პატივცემულმა ლილუმ (ლექტორი იყო ჩემი) იმდენი Pepsi vs. Coke რეკლამა გვაყურებინა ზედიზედ, რომ დალევა კიარა დანახვა აღარ მინდოდა მაგათი. გამოვედი აუდიტორიიდან და “საირმე” ვიყიდე. Smile

მაგრამ იმაზე ყალბი რეკლამა, კაცს საქართველოდან გერმანიაში რომ მიაქვს ლუდი, ცხოვრებაში არ მინახავს და, ალბათ, ვეღარც ვნახავ.

რამდენად რათა, ტურიკ, რათა???

ამას ისევ ისა სჯობდა, წიგნების თუ რაღაცა პროექტი როა, იქ გამოსულიყავი და გეთქვა პარმენ ლორია მირჩევნია სერვანტესსო. უფრო დაგიჯერებდა კაცი.

Just Do It!

ის არ არის ყველაზე კარგი მომღერალი, ვისთვისაც მომისმენია. გულწრფელად ვთქვა და არც ვუსმენ. Smile ნამდვილად კარგი მსახიობია, მაგრამ, რა თქმა უნდა, გაცილებით უკეთესი მსახიობებიც მინახავს. თან – ძალიან ბევრი. ვერც იმას ვიტყვი, რომ ყველაზე ლამაზი ქალია. უამრავი სხვა, გამაოგნებლად ლამაზი ქალია კინოსა თუ სცენაზე… მაგრამ, როდესაც ქალი და ორი შვილის დედა 45 წლის ასაკში გამოიყურება აი – ასე

Continue reading

ოდა პოლოს

ყველაფერი გენიალური – მარტივია.
ჭკვიანი კაცი.

არ ვიცი, რას ჩავიცვამდი ზაფხულში, გასული საუკუნის 20-იან წლებში რენე ლაკოსტს პოლო რომ არ გამოეგონებინა. ალბათ – ვერაფერს. Smile პოლო არის ერთ-ერთი ყველაზე უნივერსალური სამოსი, რაც არსებობს, რომელიც უხდება ყველას და ყველაფერს. ამაზე დემოკრატიული ტანსაცმელი ერთი-ორი და მორჩა. გინდა ამოჩაჩული ჩაიცვი, გინდა – ჩატანებული. გინდა დაჭმუჭნული, დაგინდ – გაწკეპილი. გინდა ჯინსზე, გინდა ველვეტზე, გინდა – სხვა შარვალზე. გინდა ბრიჯზე. გინდა – შორტზე. გინდა პიჯაკი მოიცვი ზედ, გინდა – კარდიგანი, გინდა – სვიტერი. მარტივი სამოსია და ამავე დროს რა ფანტაზიის გაქანებას გაძლევს. იმხელა გაქანებას, რომ პოლო ხელოვნების ნიმუშადაც იქცა. სხვა კომპანიებმაც გამოიდეს თავი, მაგრამ მეტადრე მაინც “ლაკოსტის” ხელში.

კრისტოფ ლემერმა ახლახანს ბოლო ჩვენება გამართა Hermes-ის ლეიბლის ქვეშ. არ ვიცი, რა მიიტანა ლემერმა “ერმეში”, ნამდვილად არ დავინტერესებულვარ და არც ამის მიზეზი მქონია, მაგრამ “ლაკოსტმა” მის ხელში ცვლილებები ნამდვილად განიცადა. სხვაგვარად არც შეიძლებოდა, ბოლო-ბოლო მთელი 10 წელი იყო “ლაკოსტის” კრეატიული დირექტორი. ამ წლების განმავლობაში ფრანგული ბრენდი და მისი პოლო, ალბათ, გახდა კიდევ უფრო ფერადი და Lacoste 5th Avenueმრავალფეროვანი, ვიდრე იყო მანამდე და ნამდვილად უფრო ძვირი. Smile პირველი, შეიძლება, იმდენად შესამჩნევი არც იყოს, ამიტომ დავწერე “ალბათ” – რაც “ლაკოსტის” მომხმარებელი ვარ, პოლოთა უფეროვნობას ის არასდროს უჩიოდა, მეორე კი სრულიად აშკარაა და იოლად დაეტყო ჯიბეს. Smile წერდნენ, რომ ლემერმა “ლაკოსტი” სპორტულიდან ყოველდღიური ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად აქცია და ხელი შეუწყო მის გაახალგაზრდავებას, თუმცა, ნიანგიანი პოლო ყოველთვის იყო ფრეფი-სტილის ორგანული ნაწილი და გაყიდვების დინამიკით თუ ვიმსჯელებთ, ეს პოზიციები იშვიათად თუ დაუთმია. არამხოლოდ პოლო, ცხადია, მაგრამ “ლაკოსტისთვის” პოლო ყოველთვის რჩებოდა ბრენდის ერთგვარ სავაჭრო ნიშნად. ამბობ პოლოს, გულისხმობ “ლაკოსტს”. და – პირიქით. მომიტევოს რალფ ლორენმა.

Continue reading

ნამდვილი დეტექტივი

True Detective posterსერიალებს არ ვუყურებ. იმიტომ კი არა, რომ ვტიპობ. არც იმიტომ, რომ HBO-სა რომელიმე Caracas TV-ს ნამუშევრის გარჩევა არ ვიცი. უბრალოდ, გურული ვარ და მოთმინება არ მყოფნის 100 სერიის განმავლობაში თვალი ვადევნო ერთ ამბავს. და ეს 100 რომ მორჩება, ველოდო შემდეგ 200 სერიას როდის გადაიღებენ. ამიტომ მხოლოდ იმ ტელეფილმებს ვნახულობ ხოლმე, სადაც ერთ ამბავს ყვებიან სწრაფად – ერთ, ორ… ჰა-და-ჰა სამ სერიაში. ჯერემი ბრეთის ჰოლმსიანა, დეივიდ სუშეს პუარო,  ფითერ ფალქის კოლომბო… ჰოდა, არასდროს ვნახავდი სერიალს, რომელზეც ახლა აგერ ამ პოსტს ვწერ, რომარა ჩემი მეგობარი, რომელმაც პირველი სერია, შეიძლება ითქვას და არც მთლად მოვიტყუები – ძალით მაყურებინა. Smile ჩამითრია. ასე ავედევნე ნამდვილი დეტექტივების იტორიას, რომელიც მთელი 8 საათის განმავლობაში ვითარდება. რაკი სერიალების სპეციალისტად ვერ გამოვდგები, არც იმას დავიჟენ, რომ ეს სერიალი საუკეთესოა, რაც არსებობს, მაგრამ ერთ-ერთი საუკეთესო ნამდვილადაა. ბერნარდ შოუ ამბობდა, კვერცხის დადება არ ვიცი, მაგრამ საღისა და ლაყეს გარჩევა კი შემიძლიაო. Smile ასე ვარ მეც. “ნამდვილი დეტექტივი” თავის ჟანრში ნამდვილი შედევრია. ეჭვიც არ შეგეპაროთ.

Continue reading